Semai

Sen özlemini çektiğim

Sen renkli kelebeksin

Sen rüzgarlı türküsü dağ başlarının

Sen sadece seviyorsun sevilmeden ne anlarsın

Sen sanma ki gönlünce hep güzel kalacaksın

Sen susuyorsun konuşmuyorsun

Sen varken gördüğüm değil bu alem

Sen yağmur yüklü bulut ben susamış topraklar

Sen yanımda olunca çiçekler açıyor gel

Sen yine dönme hiç kal oralarda

Sende doğmuştur Muhammed Mustafa

Senden ayrılamam hiç ben

Senden bana hayır gelmez unut beni git istersen

Senden başka içime ışık tutan olmadı (*)

Senden bir sevgi sözü duymayı istiyorum

Senden kalan bir busedir derman olan bu derde

Senden uzaklarda mutluluk beni bulmadı bulmuyor haberin olsun

Senden yoksun odamda tek dostum tahta masa

Sendin rüyalarda inan gördüğüm

Seneler gelip geçti rüyalar bir bir bitti

Senelerdir saklarım bende bir mektubu var

Seni ah anmadan aşkınla yanmadan

Seni alıp götürdü bir ayrılık rüzgarı

Seni bekleyeceğim geçse de uzun yıllar

Seni ben bak hasretle andım ah yine bugün

Seni bir gün göremezsem inan ki çok üzülürüm

Seni bir kerre gören bin kerre görmek ister

Seni çok seviyorum her zaman seveceğim

Seni de üzdü mü bilmem ayrılık

Seni en nazlı kadınlar bile meftun anıyor

Seni engin denizlere nakş ettim bu akşam

Seni gördüğüm gün beğendim sevdim

Seni gördüğüm o an bil ki vuruldum candan

Seni gördüğüm o günden beri

Seni gördüm seni sevdim (GÖNÜLDEN ŞİKAYET)

Seni görmek İstanbul

Seni görmeseydim sevmeseydim

Seni her görüşümde yüzüme gülüşünde

Seni içimde duymak seni senle yaşamak

Seni ilk Küçüksuda bir yaz günü görmüştüm (O TATLI BAŞLANGIÇ)

Seni kaç yıl bekledim gelmedin hala neden

Seni kar kış tipi rüzgar üşütür

Seni kar kış tipi rüzgar üşütür

Seni Ölünceye Kadar Seveceğim

Seni sevdim yalnız seni billah inan

Seni sevmek bir cürümmüş fakat ben geç anladım

Seni sevmek ibadettir

Seni sevmek ne kelime (GÖNÜL)