Arif Sami Toker

Ağaç bütün meyve bütün ışık bütün

Ağla çeşmim eski lezzet kalmamış peymanede

Ağlasam faydası yok gülsem gülemiyorum

Aklımdan geçenleri bir bilebilsen

Anladım ki aşkımız bana hicran olurmuş

Artık gelecek sanma sakın geçti o günler

Aşk en büyük emeldir

Aşkımın ilkbaharı ilk heyecanım benim

Aşkımız bir demet menekşe kokladım doya doya

Aşkın bir yalanmış şimdi anladım

Aşkın ile bir makama erdim ki bu dem

Aylar değil geçse de yıllar unutamam seni

Aynaya yaklaşıp görmek istedim (AYNA ESKİ AYNA) (*)

Ayrılık büküverdi boynumu

Ayrılık özlemini bilmez gönüller

Bad-ı sabaya sorsunlar canan illeri nerdedir

Bekliyorum yolunu sevgilim sen nerdesin

Ben derdime hiç çare bulmam saki

Beni terk etti sultanım

Benliğimde yaşayan hem rüyam hem hülyamsın

Bir bilsen ne derin sevgiler var içimde

Bir garip alemdeyim dostlar yıkılmış hanemiz

Bir hatıranın yadı yine geldi hayale

Bir inansan aşkıma cennet olurdu dünya

Bir kara gözlüye ay balam tutulup yanmışam

Bir katre içen çeşme-i pür-hun-i fenadan

Bir kerre sevdim diye

Bir safa bahşedelim gel şu dil-i naşade

Bir sevda geldi başıma felek su kattı aşıma

Bir şiir yazdım ki sayfalar doldu

Bir tanbur nağmesi inler ruhuma seslenir

Bir yanardağ gibidir sana hasret bu gönül

Bitmeyen sonsuz acı senden hatıra kalan

Bitmiş diye her neşesi gam çekmede bülbül

Bize ait canımız var can gidince neyimiz var

Bırakma böyle mahzun hayalinle başbaşa

Boyun ince fidan gibi

Bozuldu lanesi üftadeganın

Bu akan yaşları dindir güleyim fecre kadar

Bu şehr-i Sitanbulki bi misl ü bahadır

Çek küreği güzelim uzanalım Göksuya

Çekmeyen bağr-i gamın döne döne gerdunun

Çiçek açmaz dallardayım

Çıksam şu dağların yücelerine

Çıtı pıtı şu gözlerin

Çok içmişsin delikanlı bu gece başın dumanlı

Çok yakınsın sen bana

Dalında solarken akşamın gülü