Mediha Şen Sancakoğlu

Saçlarında sırma saklı parlar altın teli gibi

Saf olduk dizi dizi açtık ellerimizi

Sana hasretle bu ömrüm bitiyor ah çekerek

Sana olan sevgimi eller ile bir tutma

Sana öyle derinden bağlıyımki cananım

Sana öyle derinden bağlıyımki cananım

Sarıver kolların ey nazlı çiçek

Sefasını süremedim bu aşkın “İMKÂN YOK”

Sen başkasın güzelim bir eşini bulamam

Sen çiçeksen bülbülün oldum senin

Sen çok uzakta ben senden ayrı

Sen gel de yeter en kısa yoldan varırım

Sen gönlüme bin neşe veren gonca-dehensin

Sen gönlümün sultanı hayatsın cana cansın

Sen gönül bahçemde gülsün vermem asla ellere

Sen günahım alıyorsun bilerek bilmeyerek

Sen güzellerden güzelsin ben se Mecnundan beter

Sen henüz bir ilkbaharsın

Sen sevdalı bahçemin menekşesi gülüsün

Sen yoksun diyerek çektiğim derdi hasreti kederi bir de bana sor

Sende buldum neşeyi

Senden acı bir hatıra kalbimde duran ok

Senden ayrı yaşamak bu hayata vedadır

Senden bana bir gün bile bir faide yokmuş

Seneler yel gibi geçti derin izler bırakıp

Seni candan bile fazla seviyordum biliyorsun

Seni ellerle gezerken görüverdim bu sabah

Seni ömür boyunca seveceğim bir tanem

Seni rüya gibi hazla seviyor gönlüm inan

Seni zalim bana her gün gelerek sevdim dedin yemin ettin ağladın

Sensin bana benden yakın ayrılır mı çiçekle dal

Sevda denilen şey kula ihsan

Sevda ile söylendi adın dün gece

Sevda mı acep aşk mı ne derler adına

Sevda okudum aşk okudum gözlerinizden

Sevdim seni çılgın gibi ey gözleri afet

Sevgiden sevdadan artık vazgeçtim

Sevgilerle coşarım şarkı söylerim hey hey

Sevgili ne olur dön artık bana

Sevgilim ömrümü versem yoluna sen benim kadrimi bilmeyeceksin

Sevgilimdin sen benimdin eskiden

Sevgin ile dolmak için mutluluğu bulmak için

Sevginin güneşinde gül gibi kavrulurum

Sevgisiz kalmıştı gönlüm

Seviyor gönlüm inan her güzeli sen sanarak

Seviyordun eskiden bırakıp gittin neden

Seviyorum sözünü nerede söylemeli

Solmaz dediğin güller soldu bir kere