Evcara
175 eser
Acep bülbül feryad eder mi kafeste
Açıldı sineme bir taze yare
Açıldı sineme bir taze yare- Ağlamış gülmüş cefaya durmadan yanmış gönül
Aldı elden gülşeni bad-ı hazan
Aşıkan laf ez "tebarek Rabbenal-ala" zenend
Aşıkın gitmez dilinden hiç Huy-i Hay-i aşk- Aşıkıyım her adının
Aşkın bilmecesini bir bakışta çözersin
Aşkın eseri çak-i giribanım efendim
Aşkın ile her dem bu gönül pür-keder eyler
Aşkını çileler gibi sağla gönlüm sağla gönlüm
Aşkınla ilahi beni aşüfte-dimağ et
Ben esir-i handenim üftadenim ey gül-tenim
Bezm-i elemin devri bitüp aleme geldik
Bir busen çok mudur bana ey melek
Bir dem baharı kim istemez ki
Bir derde düştü ki şu benim gönlüm
Bir gonca öperken dudağımdan yaralandım
Bir hıyabandır ki hasret kuy-i canandan geçer
Bir letafetli hava kim bu şeb ey sen mehlika
Bir perde çekilmiş gibi maziyle aramızda
Bir şuha gönül aşık olup derbeder oldu
Bir tanbur olsaydım sıcak sinende
Biz ol aşıklarız kim dağımız merhem kabul etmez
Bu ben miyim kara kurşun boşaltır aklarıma
Bu mevsim de sensiz geçti hasretimi ah bilebilsen
Çehrendeki tılsımda bahar lezzeti gördüm
Cevrin sebep oldu beni çok yareledin
Çok cevrettin yeter artık
Çözülmüyor nedir ıssız bakışlarındaki sır
Dağ-dar ettin beni ey nev-civan- Dağ-darım iftirak-ı yar ile
Deme sakın ben bilirim
Dene mızrabını mutrıb çal elin var olsun
Dil hanesi pür nur olur
Dil mi var kim anda yoktur dağ-ı suzanın senin
Dil-haste-i derdim yine mehcur-i devayım
Dilde şimdi var hezaran müşkilim
Diyemem senden uzaklarda neler çektiğimi
Doğduğum günden-beri mihnetden azad olmadım
Durulmaz gönlümün ummanı sensiz
Düşünce örtüsü yüzün vurur şavkı ol mahın
Edeyim ben sana tanburla refakat güzelim
Efendim dilpesendim dil-firibim
Efsun okur uşşakına ol gamze-i cadu
Erdi bahar naz ile gel açıl ey gonce-leb
Ettiğinden utanmazsın