Mediha Şen Sancakoğlu

Gül ki güller dereyim goncaların saçılsın

Güldükçe dudaktan nice güller derilir gül

Güller açmış bahçelerde

Güller yerinde güzel koparma dalda kalsın

Gülüşün ömrüme neşe bakışın nur katıyor

Gün batarken buluşurduk seninle

Günahım ne ise gel bir bir söyle

Gündüzlerim oldu gece çekip gittin habersizce

Güneş biraz evvel yüze gülerken semada belirdi kara bulutlar

Günler boyu mecnun gibiyim ben yine sensiz

Günlerdir avare dolaşırım ben

Günlerin hep neşe dolsun

Güzel annem benden bir şey saklıyorsun

Güzel günler vadetti o büyük yüce insan

Güzel oğlum benim bak hele bana

Hadi anlat ne var ne yok diyorsun

Hasret dolu gönlümü avutmak kolay değil

Hasret yüreğimi böyle yakınca

Hasretin kırıyor ümitlerimi çık gel canım sevgilim neredeysen

Hasretle yaktın kavurdun yine attın beni derde

Hayatımı zehrettin sana oldum köle kul

Henüz çok körpesin narin fidansın

Hep ayrılık yazmış bana Yaradan

Her dakika üzdün beni hep öfkeyle süzdün beni

Her gönülde gözde güzel

Her güzele aldanma

Her sözüme alınaraka öfke ile bakma öyle

Hicranla elemler okunur yüzdeki izden

Hızlı estin düşürdün takvimdeki yaprağı

İçirsen kana kana sevginle tazelensem

İçsem o güzel sevgini rüyalara dalsam

İnanırsan yalan dolu sözlere

İster misin seninle göklere yükselelim

İzmirin asil incisi

İzzet Baba Boluda izler bırakıp gittin

Kalbim bu gece sensiz elemle atıyor ah

Kalbim dayanamaz sensiz bu acıya

Kalbimdeki hicran ateşi sönmeyecek mi

Kalbimdesin nakış nakış aklım aldı o hoş bakış

Kalbine sor başka yerde arama

Kaldı bir zalimde aklı döndü kalbim şaşkına

Kalmadı gözümde bir damla uyku

Kanadı kırılmış kuşlar gibiyim

Kandı gönül bir bakışına

Kar yağıyor yatağıma her gece ateşini özlemekten yoruldum

Karar verdim tüm dertleri sileceğim

Karardı mehtap zehroldu hayat

Kendine bir baksana sözün bu muydu bana