Ağır Düyek

Peşrev

Peşrev

Peşrev

Peşrev

Peşrev

Reha bulmadım zülfün telinden

Ruz u şeb zarınla giryan olmuşum

Sahbayı doldur sakıya peymaneden peymaneye

Şakikar ruhmalefa

Sallu aleyhi ve sellimu teslima

Sana ey canımın canı efendim

Sen bir gül-i nev-reste fidansın

Sen döküp ruhsara kakül

Sen ey şah-ı melek-sima

Sen gibi bir simin-bilek

Sen şehenşah-ı cihansın ey şeh-i ali-tebar

Sen şehenşah-ı zamansın (Eski yazı)

Seninçün ey şeh-i huban

Sevdim bir taze dilberi

Seyr-i gülşen edelim ey şivekar

Sinemde alev rengi kızıllık yanıyorken

Son Peşrev

Suz-i aşk-ı dağ-ı hicrin şerhine bi-irtiyab

Ümidim öldü artık sevmeyen bir kalb için yandım

Uzun saçların sırma telleri (*)

Uzun saçlarının sırma telleri bağlar kendine hep gönülleri

Vad ederken yar kam-ı vuslatı

Var mı cana derd-i aşkın çaresi

Vücudum şehrini seyran eyledim (Giydirme)

Ya kurretel-ayn ya nüzhetel-kevn

Ya men esbani bil-vechil-isneyn

Yad edip daim seninçün ağlarım

Yaktın beni iflahıma mani seni gördüm

Yar açtı taze yare sine-i sad-pareme

Yareledi yarim dil-i zarımı

Yine ey yosma şuh-i serv-bülendim

Yok mu hala şefkatin ey dil-sitan

Yoktur gönülde ferahım

Zahm-ı aşkın yoktur asla çaresi