Akın Özkan

Karanlığın bile gündüz güzelliğinde senin

Kiminin saçı siyah kiminin ise sarı

Kimlerin çeşmine ol sine bu şeb nur oldu

Kimse imdad etmesin durmaz durulmaz gönlüme

Kır saçlarının her teli bir haz yüreğimde

Kızıl ırmaklara döndüm durulaştır beni gel

Köhne dehrin köhne bazarında kar etmek te güç

Küllenmede ruhum yeniden gönlümü yak gel

Longa

Longa

Lutfedip sen Evc-i Şevkin söyledin esrarını

Madem hayır diledik hükme rıza edelim

Mecnun ile sahralara düşmüş gibiyim

Mevsim güzel mehtab güzel mey güzel

Muradın anlarız ol gamzenin izanımız vardır

Nasıl tüterse bahar ilk erguvan dalında

Ne anlatır bu okunmaz bakış neler söyler

Ne bahar alemi gördüm ne yazın neşesini

Ne dizde takate yer var ne gözde fer bulunur

Ne gülün rengini sevdim ne de bülbül sesini

Ne günlerdi o birlikte geçen demler seninle

Ne güzelsin seni andıkça güzelleşti özüm

Ne teldendir ne bülbülden ne gülden

Ne yanar kimse bana ateş-i dilden özge

Ne zaman bir güle baksam yüzün ağlar yüreğimde

Nerde kaldın gelmedin ey gonce-fem

Nerdesin ey derdimin dermanı dünya dilberi

Nice enginlere daldım nice dardan geçerek

Niye solgun niye bitab yine ruhsar-ı terim

Noldu bu gönlüm noldu bu gönlüm derd ü gamınla doldu bu gönlüm

Nolursun gitme parlak alevin çağrısına

O ceylan bakışlara vuruldun yine gönül

O yarin ismini ansam hitaba sığdıramam

Ömrümün son demini acılarla yaşadım

Ömrünün baharında en sevimli çağında

On dokuz mayıs açtı kurtuluş kapısını

Öyle yüce ki sevgin erişmek sana zordur

Özlem dolu şu kalbimiz muradına çok geç erdi

Peşrev

Peşrev

Peşrev

Peşrev

Peşrev

Peşrev

Peşrev

Peşrev

Peşrev

Peşrev