Düyek

Yoksan eğer şu çiçekler solsa da bir solmasa da

Yoksun diye bu akşam gün kara mehtab kara

Yoktu gönülde bir zaman aşk u muhabbetten nişan

Yoktur artık yer vefaya

Yol ararken kendime öyle garip biçare

Yol geçen hanı değil şu gönlümün dergahı

Yol uzun göründü önümde gurbet

Yol verin ey karlı dağlar aşayım

Yola çıkmış arıyorum (İkimiz bir fidanın)

Yolcuyumdur diyen yok

Yoldaşım gel Allah Allah diyelim

Yollar başlar yollar biter

Yollar başlar yollar biter

Yollar niçin bitmiyor ayrı geçen gün gibi

Yollar sana sevinç bana hüzün verecek

Yollar uzak deme sakın yol uzaksa kalpler yakın

Yollar uzak yollar geçit vermiyor

Yollar uzun karanlık yollar karmakarışık

Yollara bakıp bakıp üzme kendini

Yollara düştüm ben yol verin dağlar

Yollara düşüyorum sen başlıyorsun

Yollara hasretle düşüp daldım elem rüzgarına

Yollarda yürürken yere düşmemki

Yolları gurbete bağlayan dağlar

Yollarıma karanfiller güller döksen ne fayda

Yolların yokuşunda koşa koşa yoruldum

Yollarına bakarak gençliğimi harcadım

Yollarına bakarım hasretinle yanarım

Yollarına bakıp da beklediğim sen miydin

Yollarına gül atan düşlerine renk katan

Yollarına gül döktüm gelir de geçer diye

Yollarına her zaman bakıp bakıp ağlarım

Yollarında beklenecek kollarında ölünecek

Yollarını bekledim bir gün gelirsin diye

Yollarını gözlüyorum günlerdir geldiğin gün iki güneş doğacak

Yolum düştü bir falcıya neler dedi onun için

Yoluma gül serperdi hergün eteklerinden (*)

Yoluma güller sersen ömrüme ömür versen

Yolumu Cennet Eyle

Yolumuzdur Mevleviye

Yolun burdan geçince uğramayı bil biraz

Yolunda gençliğim geç sede yine

Yolunda gençliğim sönse de yine

Yolundan haberli fal olsan bana

Yolunu dört gözle bekledim

Yolunu gözlüyorum elimde kırık sazım

Yorgun bir hasretle dönersen bir gün

Yorgun gönlümde ışık sen gelmezsen yanmıyor