Ferahfeza

Açtı güller andelib eyler figan

Akl ü fikrim tarumar eden ah giysuler midir

Aman ey kamet-i serv-bülendim

Aşk bağında üzüm olsam ömür boyu

Aşkın izi gizlenemez solgun izden anlaşılır

Ateş-i aşkınla cana dil kebab olmaktadır

Ateşli raşeler veriyor iştiyakınız (İŞTİYAK)

Aynalarda kalsa da vazgeçilmez güzelliğin

Bağ-zar-ı aşka girdim kokladım bir verd-i ter

Bahar oldu açtı sünbül

Baharın yeşilinde sanki sen varsın

Bakmış idim hal-i anber-famına

Ben Buy-i Vefa Bekler İken Suy-i Çemenden

Ben sevgiyi gözden tanırım

Beni kul etdi de bir gözleri ahuya felek

Beyhude

Bezm-i gamda ah edip cananı andım ağladım

Bi-vefa kalbine kar etmedi mi tiğ-i niyaz

Bileyim kaşların neden çatık

Billur suyu sordum bulanık nehre karışmış

Bilmiyordum bi-mürüvvet olduğun ey bi-vefa

Bin nazla büyüttüm ufacık kalbine sığmaz

Bir başka felaket dilemem yetti bu sevda

Bir beyaz zanbak hayal ettim ben seni

Bir dilber-i nadide bir kamet-i müstesna (4 iki nüsha)

Bir gonca güldür ruhsar-ı ali

Bir gonca öperken dudağımdan yaralandım

Bir gün sana sunsam şu kırık telli sazımla

Bir şeker hand ile bezm-i şevka cam ettin beni

Bir şen gönül aradım

Bir taze filiz yok ağacımda söküp attım

Bir ucunda Kavaklar bir ucunde Marmara (İstanbul Boğazı)

Bir verd-i rânâ ettim temâşâ

Bişnev ez ney çün hikayet miküned

Bişnev ez ney çün hikayet miküned

Bu gece ben yine bülbülleri hamuş ettim (7 iki nüsha)

Bu şeb mahrum-ı hab oldum bana ah ü melal etme

Bugün ey meh senin ile gidelim

Bülbül-i hoş- neva

Çağlayan cuy-i sirişkle çeşm-i pür-hunum mudur

Çekme Zahmet Alem-i Dünyada Rahat Kalmadı

Çeşmine tir atdı gönül ey peri

Cici beyim gel işte kıvrak bel

Çiğnendi yeter varlığımız cehl ile kahre (MİLLET ŞAR.)

Darbe-i ahım aman vah bar olur

Dem-be-dem artmakda alamım benim

Denize dökülen bir ırmak gibi

Dertli olan kullarına kıl deva