Acem Kürdi

Gönlüm düşüyor çırpınarak gizli kemende

Gönlüm kuru bir gül gibi titrerken adında

Gönlüm yine ol şuh-i sitemkare mi kaldı

Gönül bahçemde bir gül var

Gönül bahçemdeki gülü soldurdun

Gönül defterine yazılı adın

Gönül güldü seninle umut ve mut buldu bak

Gönül hayal peşinde koşar mı hiç derdim de ...(*)

Gönül her gördüğün dildare birden müptelasın

Gönülden hüzünler silindi gitti (MUTLULUK)

Gördüm yüzünü gözlerimin nuru karardı

Göz göze gelirsek sevgiyle bakma

Göz yaşlı gönül kırık gelip çattı ayrılık

Gözler dost sofrasında gülen bir yüz görürse

Gözlerime dalıp beni büyüle

Gözlerin sevdası aklım dağıtır

Gözlerin suçlu suçlu bakmasın öyle bana (*)

Gözümde son gülüşün kaldı son bakışınla

Gözümü kırpmadan çıktım bu yola

Gözüne bakınca ateşler saçtın

Gözünün sürmesini ellere gülmesini salınıp gezmesini çılgınca kıskanırım

Gül buselerinden dökülen izlere döndüm

Gül goncası dudağın

Gül mevsimi cana yine güllerle açıl gez

Gül mevsimidir geldi bahar bülbülü dinle

Gül mevsimidir gerçi dil azade değildir (Gel bezme bir şeb...)

Güllerin sünbüllerin hasretten rengi sarı

Gülsitan-ı hüsn içinde sevdiğim bir tanedir

Gün doğar sohbetimiz yalnız ölümdür adada

Gün geçti ay geçti sene geçti gideli

Gündüzleri aldım yıkadım gölgeni buldum

Gündüzleri hülyamda geceleri rüyamda

Güneş doğdu dağlara ay gömüldü bağlara

Güneşi çoktan batan

Günler geçti de aylar geçti de

Günleri iple çekmek sevenlerin nasibi

Günlerim aylarım hasretle bitti

Güzelsin sevdiğim gülden de güzel

Hafif hıçkırıklarla ismini söylüyorum

Hak nuru gönlü Hakkı temennaya döndürür

Hakka isyan eyleyen tövbeye gel tövbeye

Hala dolu kalbim güzelim şen hevesinle

Halime rahm eyleyip guş etmedin efganımı

Ham meyvayı kopardılar dalından

Hangi gözden çıkarak ağlar mısın ey pınar

Hangi meltem alıp getirdi seni

Hani akşam diye suya gözlerinin siyan rengi vurur ya

Hani o şirin kalbe dolan sözleri var ya