Karnik Garmiryan

Lutf ile ikram eder o yar sana canım gönül

Meftunun oldum ey dil-pesendim

Meleğim nazlı güzel bebeğim

Merdivenden iner iken yarim karşıma çıktı

Merhemle devasaz olamaz dildeki yare

Ne için geçmez gam içre bu ahu figanım

Ne zarar gördün ki ehl-i sühanden

Nedir çektiğin cevr ü cefa ağyar elinden

Nerye gitsen güzelim arkan sıra gezerim

Neşeyab ol çaldırıp gah incesaz

Neyle teskin eylerim bilmem dil-i divaneyi

Nittim sana ey gonce-femim cürmümü söyle

Niye tesir edemez nale -i cangah sana

Ölsem de seni unutmam kalbim sevemezse

Pencerenin arkasından yarim beni gözlüyor

Peşrev

Peşrev

Ruz ü leyal ta-be-seher (ah) kenan-ı nalanınım

Sandala bindik biz üç kişi

Sardıkça uzun saçlarını boynuma ey mah

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Şehir uşağına köylü kızını vermez

Sen de gitsen ben neylerim söylesene meleğim

Şenlik zamanı geçmeden yazın

Sevdi gönlüm bir melek-peyker peri

Sevdiğim naz ile söyle besteyi

Sevdiğim nermin elinle sen sararken yaremi

Şimdi bir mah-ı cihantab gelip

Söyle doktor nedir aşkın çaresi

Şu kırgın kalbime sen bir medar olmaz mısın

Tatlı bakışın aşk narına daldırdı beni

Terkeyleme gel gel meleğim kalb-i nizarı

Üzme gayrı gel gülüm yanıma

Vasf ederken hüsn-ü halin ey peri

Yad edip geçen demi ah ağlarım

Yar olmaya dildar-ı vefadar bulunmaz

Yar olmaya dildar-ı vefadar bulunmaz

Yarim daha küçüceksin

Yeter artık bu kadar renc ü elem