Ahmet Uzel

İster seni gönlüm güzelim ister isen gel

İştiyakın var mı hala sevmeye

Kaç kerre okur sana sevdiğimi gözlerim

Kaçış yok bu alemde ne güneş ne de aya

Kaçıyorsun köşe bucak

Kaderde bize hiç yar olmadı gitti felek

Kahrolup gider gönül bir şifasız aşk ile

Kalbimde bugün bir acı var

Kalmadı gönlümüzün ne mehtabı ne ayı

Kim demiş ki onca yıllar geldi geçti

Kim gördü felek uyduğunu her emeleiyle

Kim görmüş uysun felek gönlünün amaline

Kim şad oluyor yar-ı terin ruy-i teninde (*)

Kimler aşk eleminden ben gibi ah eder yar

Kimse gelmez bir dem olsun ahıma

Kimseler gelir mi kalb-i feryad-zarına

Kimseler vermez deva yar açtığın bu yareye

Kimsenin yok ömrü daim kalmaya

Koklayıp bir gül gibi sen bir yana attın beni

Kumral saçının bir teline ben can vereyim yar

Lezzet almaz ne sazdan ne şimdi neyden gönül

Lutf u ihsan büyüklüğün şanıdır

Madem ki senin yok dil sabra mecalin

Mazi-i mükedder beni giryan ediyor yar

Mecliste bu akşam yine dildarımı görsem

Mest etti beni göz süzüşün işveli halin

Mest olur gönül ey yar tutunca ellerini

Mey sun bana saki bir tane daha olsun

Müşkül o güzelin vaslına ermek

Ne akarsın gözüm yaşı gönülden yaren mi var

Ne beni eyleyecek bir nigarım var

Ne bir yarim ne hayranım ne kurbanım var benim

Ne etsin aşıkan bu dil-i zare

Ne olur çiçeklerin rengi solmasa

Ne yapsam o gül-endam hayalimden çıkmıyor

Ne zaman bir yar sevsem elimden eller alır

Ne zaman bitecek bu aşk denen gam ü keder

Ne zaman görse seni aşıkın bir hoş olur

Ne zaman görsem onu gönül hep şad olur

Neden cana beni hala ararsın

Neden dil o geçen günleri anar

Neden geldim neden gördüm neden sevdim seni ben

Neden geldim neden gördüm neden sevdim seni ben

Neden geldin neden güldün neden ey yar

Neden gelip aradın unutmadan seni ben

Neden gittin niçin kaldın uzakta

Neden her göz süzüş yar böyle efsun

Nedendir bu deli gönlüm sürükler her an beni