Ahmet Uzel

Gel aç aşık dil sinesin

Gel aşıka göster ey yar ruy-i mahını

Gel bahar geçmeden dil hüzün seçmeden

Gel ey cana yeter olsun bu efganım biter olsun

Gel gülşendeki bezmimize gel de bu akşam

Gel güzelim açılalım engine

Gel güzelim aşıkın hayran sana

Geldi artık sonbahar şimdi zevk u safa yok

Gelirsin geçersin acep cihanda bir eşin var mı

Gelmedin bana neyledim sana

Gelsen yanıma gül yüzünü görsem a zalim

Giden o güzelleri bu gece andı gönül

Git ey saba git de yarimi bir gör

Gitme yar ile sakın artık gönül

Gittin artık anladım yar ellere

Gittin artık nazlı yarim hasret oldu dilde ok

Gittin de benim gönlümü hicranlara attın

Gittin de bütün neşemi naçar elem aldı

Gittin de senin derdin ile ağladı gönlüm

Gittin gideli gönlümü bir derd-i gam aldı

Göçmen kızları göçmen kızları gönül çalıyor hep hırsızları

Gönlü sermiş aşık yere

Gönlüm eline düştü yine yar-i nigarım

Gönlüm yeniden düştü benim ateş-i aşka

Gönlüm yine ah etti anıp serv-i revanım

Gönlüm yine mahzun yine özler seni ey yar

Gönlümde açan hüzün günden güne taşıyor

Gönlümde senin işvelerin yareler açtı

Gönlümü duçar eden dil yaresi

Gönlümü mahzun eden hep o siyah didelerin

Gönlümü yad edecek yar içün can vereyim

Gönlümün efkarı ey yar her ne etsem bitmiyor

Gönlümün hasreti var o tatlı sözlerine

Gönlümün kaçtı bütün neşesi

Gönlünü aç yare bir an aşıkı üzme sakın

Gönlünü açsan da yare sana olmaz yine çare

Gönül bir aşina bulsa yeni bir aleme dalsa

Gönül çoktan beri perişan oldu

Gönül efkare mi daldın yine ağyare mi kaldın

Gönül öyle bir esrar ki sarılmış tüller gibi

Gönül sevdayı arar kuşe-i meyhanede

Gönül verdim ben sultanım seni sevmek suç mu canım

Gönülde firakın bana gam oldu

Gönülde söner mi sevda ateşi

Gönülden hatır-ı viran gülmedi gitti

Gönülden özlerim o gülizarı ben

Gördüğüm gün bu gönül derdine düşmüştü senin

Gördükçe senin gül yüzünü dil niye ağlar