Ahmet Uzel

Gördüm güzel yüzünü sevdim tatlı sözünü

Gördüm ki etrafını almış hep ağyar

Gördüm yüzünü gözlerinin rengini ey yar

Görmedim alemde felekten vefa

Görmedim çok yıllar oldu sevdiğim o dilberi

Görmek ister bu gönlüm hala seni

Görmeye geldim nedir ahvalin

Görmez oldum hayli demdir yarımı

Gözde halka halka mor harelerim var

Gücendim bunca cefadan canıma ey felek (*)

Gül açmaz bülbül ötmez gönül toprağı çorak

Gül senin zülfünü kimler tarıyor

Gül yerin acep neden gülizar oldu bu dem

Gül yüzlü güzel ben seni gördüm de ben yandım

Gül-nihalim bi-misalim tek emelimsin benim

Güldü canan etti ihya ah eden gönülleri

Gülerken kahkahalar yaktı bu canı

Güller açılır bülbül öter bahçede şimdi

Güller açılır ruhuma misler saçılır yar

Güller dökülür bülbül ölür şu bahtımızda

Gülşende bu akşam yine bülbül gül şarkısını söyledi durdu

Gülşende kimin bülbülüsün söyle güzel yar

Gün battı ufukta güneş karardı

Günün aydınlığında kalbim normal atıyor

Gurbette benim yarelerim hep kane boyandı

Güzel gözlüm neden gördüm seni ben

Güzel sensiz bu dünyada safa olmaz

Hafızın kabri olan bahçede bir gül varmış (RİNDLERİN ÖLÜMÜ)

Hala tutarım yar yasını

Hasret oluyor gönlüme hicran -ı elem yar

Hasretin kalbime yareler açtı

Hastayım aşkınla ey yar ah ağlarım

Hayalin var şu gönlümde ey peri

Hayatın esrar dolu yoludur geçtiğimiz

Hayatın zevkine ermeden geçtim

Hayranına göster yüzün ey çehresi mahım

Her akşam bağrıma bir gam çöker ağlarım

Her gün bu senin derdin ile ağladı gönlüm

Her güzele gönül verdin gönül söyle nedir derdin

Her lahza senin gözlerinin rengine yansam

Her lahza senin gözlerinin rengine yansam

İçimde hasreti var o alem-i abların

İçimde hep beni üzen beni yakan acı var

İçimde her bahar bu hasret niye

İçimde öyle bir ıztırab var ki

İhtiyar olmakla dil uslanır sanma ey yar

İltifatın ellere hep yar neden hiç yok bize

İşte geldi bahar vakti güzelim sevdiğim