Nikriz

Gönül ne için ateşlere yansın

Gönül senin elinden yeter çektiğim çile

Gönül sevdi bir duhteri

Gönülden gönüllere coşan hey deli pınar

Gönüllerde yer edenler

Göreli gül yüzünü kalmadı akl ü sabrım

Gözden ırak olsan da gönül sendedir her dem

Gözlerim küçüldü sevgisizlikten “GÖZLERİM KÜÇÜLDÜ”

Gözlerim onu arar dudağım onu sorar

Gözlerim sevgisiz bakmaktan bıktı

Gözlerimde nur gibi yüreğimde kor gibi

Gözlerin deniz senin ...

Gözlerin var sanki bitmez bir baharım var benim

Gözüme kimdir görünen

Gözümün yaşını kurutamadım

Gözünde yaşlarla karşıma çıkma

Gül bahçesine girdim de güzel ne oldu

Gül-i ruhun gibi seyr-i safa-yı bağ olmaz

Güller açsın gülünce güzel yüzünde diye gül koymuşlar ismimi

Güllerin karşımda her an solmadan durmaktadır

Gün batmada solmakta sular bir de yanık saz

Güneş gibi eğerçi serseriyem

Güneş gibi şahsım olsa

Güneşin şavkı vurur dağlara yurdum yücelir

Günüm gecem belli değil divaneyim deli değil

Habibullah cihane can değil mi

Hadden aştı iştiyakın

Hak bir gönül verdi bana ha demeden hayran olur

Hâk'dan kamu bahşu atâ kullarına önden sona

Hakka aşık olanlar zikrullahdan kaçar mı

Hala kulağımda o eski beste

Halime bakıyorum gülüyorum sessizce

Hani aşkın deme maziyi bırak dinletme

Hasretinden çektiğim bir gün değil bin gün değil

Hasretle yaktın kavurdun yine attın beni derde

Hava

Havuz başı kırmızı

Hayalin dideden zail olunca ..

Hayat güzel sen sevince

Hep gelecek günlerde güzellik var sanılıyor

Hep güzel peşinden koşarsın gönül

Her gün ev ev dolaşırsın

Her gün sevda çekip de gülünmüyor (HANİ BENSİZ ÖLÜRDÜN)

Her sabah tan yerinde ya sen olsan ya da hiç

Herşey sana benziyor görünen şu alemde

Hiç ara vermeden hiç usanmadan

Hiç tasavvur etmez iken böyle dil-suz firkati

Hu dürür cezbeleri dervişlerin