Zencir

Açıldı bahçe-i reng ü buda yar bahar

Açıldı lale-izarın ciğerde dağ-ı derun

Alem içre bir keman-ebruyu buldum kendime

Âyâ ne idem ol şeh-i hûbâne hediyye

Azimetin nereden böyle bi-nikab senin

Bahar geldi dahi seyr-i gülşen eylemedik

Baharistan-ı hüsnün eylemişler aşıkan ezber

Beste -i zencir-i zülfündür gönül ey dil-rüba(*a)

Bir dokunuş bir an seni sevmek

Bir nazar kıl halime asan ola cümle sübül

Bize bir meclis olsa sakiya mahfi kedersizce

Böyle ruhsat-dih iken gamze-i fettanesine

Bu hüsn-i behçet ile sana naz lazımdır efendim

Bu rütbe derd-i firakın edip esir beni

Bülbülüm derdimi hasretle ifadem güldür

Cam-ı aşkınla heman şuride-ser bir ben miyim

Çekme zahm-ı dil içün merheme zahmet cana

Cemal-i dil-keşini aftaba benzettim

Çemende sünbülü zülf-i nigare benzettim

Cuylarla kuhsarda çağlardı kuhken

Dila nihal-i emel sanma raygan açılır

Dün gece bir ah ile çerhi siyeh-fam eyledim

Erişti mevsim-i gül seyr-i gülistan edelim

Ey beni aşkınla ser-gerdan ü hayran eyleyen

Ey navek-i bi-dadına her sine hedef

Ey şuh aceb ki derd-i nihanı bilir misin

Figan eder yine bülbül bahar görmüştür

Gamınla ülfetimiz var süruru neyleyelim

Gamzen ne dem ki tiğ çeküp hun-feşan olur

Gel ey nesim-i saba hatt-ı yardan ne haber

Gel ey sabâ yine ol gülizârdan ne haber

Gelince çeşmine cana şarab-ı nab senin

Gelince vad-ı visale bahaneler söyler

Gönül düşüp ham-ı geysu-yi yare kalmıştır

Gönül ki aşk ile pür-sinede hazine bulur

Gönül ki hande yüzünden yaşar hayata güler

Gönül o gonce-femin çaker-i keminesidir

Gönül o turra-i müşkin-kemende düşmüştür (*)

Gönülde dağ-ı gam-ı aşkını nihan buldum

Gören fütade olur hüsn-i bi-bahanesine

Gözüme külhan olur sahn-ı gülistan sensiz

Gubar-ı hak-i payin çeşmime kühl-i cevahirdir

Gül hara düştü sine figar oldu andelib

Gül ruhun şevkiyle çeşmim ol kadar zar oldu ah

Gül-i ruhun gibi seyr-i safa-yı bağ olmaz

Gülzara salın mevsimidir geşt ü güzarın

Hayâl-i Mevt İle Her Gün Avundu Hasta Gönül

Hayatın cümleye sur-u-sürur-u şevket -efzadır