Kürdili Hicazkar

Vurduğun her yerden gül biter sanma

Vurduğun yeter şu gönlümü yerden yere

Vurgun yemiş gibi hastayım hasta

Vuslat ne imiş aşk ne imiş bilmez iken ben

Ya Rab ne müsavatı ne hürriyyeti ver

Ya Resulallah şefaat eyle Allah aşkına

Ya zamanından çok erken gelirim dünyaya

Yad eyle beni sevdiğim Allah için olsun (*)

Yad-ı mazi ile gönlüm yine şeyda-yı şebab (**)(*)

Yadında mı bilmiyorum mazideki seneler

Yadıyla uzaklarda düşer derde gönül

Yağmurlar bende yağar bende coşar bende taşar

Yağmurları getiren bulut gibisin

Yağmurlarla ıslanan bahçede güller gibi

Yağmurlu bir baharı sarındık seninle biz

Yağmurun sesinde seni dinledim

Yağsa da karlar senle mevsim bahardır

Yakarken beni hasret yar çıkıp geliverse

Yakın gel de nigah et hal-i perişanıma

Yakma kadın kalbimi yazıktır

Yaksın dudaklarımı sunacağın ilk kadeh

Yaktın bağrımı ey nazlı kadın

Yaktın od-ı hicrana dil-i zarımı ey yar

Yalancıdır hep aynalar gir kalbime gör kendini

Yalnız bırakıp gitme uzak yerlere bensiz

Yalnız seni sevdim gülemedim güldür beni

Yalvardım hep Tanrıma şu canımı almadı

Yalvarışın bilmem bu kaç kerresi

Yamaçlarda dolaşırken gördüm ben o şen kızı

Yanan bağrımda ateş yüreğimde kanımsın

Yandık o gece yar ile mehtapta tutuştuk

Yangın yeriyim hep yanacak sönmeyeceksin

Yanıp duruyorum bitsin bu gurbet

Yanma ey gönül söyleme sil maziyi dilden

Yaralı kalbime hedef atılan taşlar seni sordu

Yarin dudağından getirilmiş bir katre alevdir bu karanfil (*)

Yaşamak ne güzel sevmek gönlümce

Yaşamıyordum sanki sende aşkı bulmadan

Yaşanacak zamanım sığınacak limanım

Yaşanmış bir günüm yok inan senden uzakta

Yaşlı gözlerimi kuruttum bu gece

Yattı uykulara daldı göğsü açıldı kaldı

Yaylanın yörük yosması gelir salını salını

Yaz gecelerinde uykular kaçar

Yaz günleri sevdalı çiçeklerle donanmış

Yaz mevsimidir aşka heveslendi bu gönlüm

Yazdım senin adını görünmeyen yerlere

Yazık değil mi sana iç çekip duruyorsun