Karcığar

Yeşil gözlerinde nemler sanki çiğ düşmüş çemenler

Yeşil olur şu Konyanın Meramı (KONYALI KIZ)

Yeşil ovalara sürünü saldın

Yeter hicran -ı nazın gül-dudaktan müjdeler gelsin

Yetişir kalmadı takat firkate

Yine bu gönül arzu ile bak seni andı

Yine bu gözlerim kan ile doldu

Yine doğdu içime bizim köyün güneşi

Yine ey yosma şuh-i serv-bülendim

Yine geldi evvel-bahar günleri

Yine güller açılıyor gidelim gel gezmeğe

Yine havalandı gönlümün kuşu

Yine yalnız kaldım bu yad ellerde

Yine yaz ayları geldi

Yine yol vermedi Acem Dağları

Yıkıldı aşk ile abad gördüğün gönlüm

Yıkma sakın burc-ı penahım felek

Yıldızlara ulaşan rüzgarla fısıldaşan

Yıllar önce küllendi ocağımda közüm yok

Yıllar var ki kalbimdesin seni canım biliyorum

Yıllar yılı ardı sıra koştuğum

Yıllarca peşinden ağlatan kadın (*)

Yıllarca sakladım seni kalbimde

Yıllarca seviştik bana her derdini verdi

Yolların en sonunda arıyorum sen yoksun

Yolumu Cennet Eyle

Yolunda gençliğim sönse de yine

Yüreğimde dert kervanı sıralı

Yüreğimde sızladın yıllardan sonra

Yürü dilber yürü saçın sürünsün

Yürü hey bi-vefa hercai güzel (*)

Yüzü güldü sema-yı pür-hazenin

Yüzünü görüverdim sana ben gönül verdim

Zahm-ı hicranım gibi alemde yare var mıdır

Zehr-i aşkın dem-be-dem artar gönülde gam olur

Zevk alemidir derd ü gamı anmayalım

Zevkin ne ise söyle hicab eyleme benden

Zeybek (de) geldı karşımıza dayandı

Zeybek Havası

Zeybek Havası

Zeybek Havası

Zeybek Havası

Zeybek Havası

Zeybek Havası

Zülf-i canane niçin bar oldun

Zülfü siyâhına râm oldu şu kalbim ey çiçek

Zülfün gibi ey şuh-i sitem kare mi vardır

Zülfünün oldum esiri etme azad istemem