Karcığar

Susturamam gözlerimi saklayamam hislerimi

Süzülür neşe-i sevda o güzel gamzelerinden

Tanburamın gümüş teli eser başta sevda yeli

Tanburamın ince kıvrak beli var

Taptaze bahardım niye bilmem güze geldim

Tar-ü-mar oldu sinem bir bi-çareyim

Tarabulusdur kuşaklar (Efe Kantosu)

Taravet-bahş olup gülzara jale

Tarif olmaz güzelliğin gözlerin

Telli turnam yücelerden aştı mı

Terkedip cihanı yar-i vefakar

Tir-i çeşmanınla (müjganınla) sayd ettin dil-i avareyi

Turra-i sevda-penahı dillerin kullabıdır

Tutup sabahları penbe ucundan

Uludağı Uludağı dumanlıdır başın senin

Unutmadım seni ben her zaman kalbimdesin

Unutmadım sevgilim gel diyen bakışını

Unuttum sanma sakın anmadığım günüm yok

Uymaz bu tabiat bana asla a civanım

Uyu kurbanım sana minicik kelebeğim

Uyutmaz kimseyi sensiz benim feryad ü efganım

Uzaklarda olsan da hiç üzülme sevgilim

Üzgün durma yorgun gönlüm yapma artık böyle naz

Vah meyus-i visalindir gönül

Varam gidem Diyarbekir düzüne

Varken gönülde bin türlü yare

Vasf ederken hüsn-ü halin ey peri

Vuslat dilerim yarime hicrandan usandım

Yabandan geldim yabandan

Yadıyla uzaklarda düşer derde gönül

Yağmur olur aşk bağına yağarım

Yaktın beni yandırdın

Yalanmış gözyaşın da ettiğin yemin de

Yalnızlık acısı ölümden beter

Yalpalayıp çıktım merdivenleri

Yalvarırım oturmaz aman aman

Yalvarmaktan yorgun düştü dudağım

Yandım Yakıldım

Yanma kalbim yanma artık bende takat kalmadı

Yapraklar misali sararıp solmuşum

Yar saçları belik belik

Yaralı bir kuş gibi çırpınır durur gönlüm

Yarimin evleri hamama yakın

Yarimle bu şeb tenhaca kaldım

Yaşanılmış bir sevda var

Yazıktır gamzene söyle

Yedi tepe üstünde yedi cennet kurulu (İSTANBUL)(*)

Yeryüzü zümrüt gibi oldu (Eski yazı)