Hüzzam

Sen yokken bu şehrin sokaklarında hüzünlü şarkılar söyler dururum

Sende doğmuştur Muhammed Mustafa

Senden ayrı düşdüğüm an gelir kederler dile

Senden böyle bir mektup beklemiyordum inan

Senden ebedi hatıra kalb ağrısı bende

Senden ilham alıp eşin yok diyen

Senden kalan bir busedir derman olan bu derde

Senden uzakta seni düşünsem

Senden yine cana sana feryad edeyim ben

Sendin beni seven beni isteyen

Sendin benim kadınım sendin benim meleğim

Sendin hiç unutmam onaltı yaşında..

Seneler geçti diye üzülme sakın

Seneler geçti gören var mı sormadım sevgilimi

Senelerce andım seni yılmadan

Senelerce boş yere ümitler beslemişim

Seni alan zalim insaf eylesin

Seni ancak seni ruhum düşünür sonsuz inan

Seni andım bu gece de gönül dolu neşeyle

Seni benden alamazlar bilesin

Seni benden alıp ta geri vermiyor diye..

Seni bir gün bile olsun hiç unutmadım

Seni candan sevmiştim sana gönül vermiştim

Seni çılgın gibi sevdim yoluna ömrümü verdim (AYRILAMAM)

Seni çılgın gibi severken gönlüm

Seni çoktan beri görmek sevmek ister bu gönül

Seni ey gonca-fem gayet beğendim

Seni gönlüm gözlerim nasıl özler arardı

Seni gönülden sevdim sakın beni bırakma

Seni gördü o şafak saçlara bağlandı gönül

Seni görmek bana bilsen ne büyük zevk-i hayat

Seni içerimde bir sır saklarım

Seni kaç yıl bekledim gelmedin hala neden

Seni kendime candan bir sevgili sanmıştım

Seni kim görse derûnunda muhabbet uyanır

Seni nasıl görmedim hergün

Seni ne çok severim tarifsiz bir sevgi bu

Seni nerden tanıdım ben niye sevdim bilemem

Seni sesini gözlerinin rengini unutabilsem

Seni sevda perisi ben yalnız ben seveyim

Seni sevdi gönül ey yar bu derdinle perişanım

Seni sevdi sana yandı sana bağlandı

Seni sevdim güzelim unutmam mümkün değil

Seni sevdim seveli gönlüm rahat etmiyor

Seni sevmek için ey yar kime ben yalvarayım

Seni sevmeseydim bilmezdim aşkı sevdayı

Seni sordum aradım diyar diyar her yerde(*)

Senin aşkınla yansın bu tenim nurunla dolsun bedenim