Hüzzam

Sen bu ufkun yegane yıldızısın

Sen dağılan haleler ortasında bir damla

Sen de anlat bana hicranını kalbin bırak ağlasın

Sen de giy sırtına ateşten gömlek

Sen de Leyladan mı öğrendin cefakar olmayı

Sen de mi gidiyorsun seni de mi el aldı

Sen de mi unutmadın hala o maziyi

Sen de sev hasta olan kalbime bir çare yarat

Sen değilsin beni yürekten ağlatan

Sen derde deva gönle safa bahtıma yarsın

Sen filiz gül dalında pembe pembe açacak

Sen geldiğin zaman mevsim ilkbahardı

Sen gideli başıma neler geldi bir bilsen

Sen gideli dile düştüm eller beni del eyledi

Sen gideli gülmedim kırık kolum kanadım

Sen giderken kopuyordu kıyamet

Sen gidersen tad kalır mı haz kalır mı bir tanem

Sen gidince hayat soldu içimde

Sen gidince mevsimler

Sen gittin bir kere bakmadın geri

Sen gittin gideli Ankara başka

Sen gönül bahçemde açan tek gülsün

Sen gönül bahçemde yediveren (*)

Sen gözleri bahar saçları hazan

Sen gül dalında gonca ben dağ yolunda yonca

Sen gülmeyen bahtımı gül gül açtıran bahar

Sen hep benim gözümdeki yaşlardasın

Sen hep böyle dertli hep yaslı mısın

Sen her zaman kalbimdesin ruhumda ağlıyor sesin

Sen kalbimi aşkınla saran bir tek eşimsin

Sen kararan dünyama bir güneş gibi doğdun

Sen karşıma her özlediğim anda çıkarsın

Sen ki bana bütün neşe bütün hayattın (HİCRANA DÖNERKEN)

Sen küçükten böyle hoppa bi-vefa

Sen neşeden haber ver derdi herkes tanıyor

Sen oldun cevrine ey dil-şiken mahzun ben mahzun

Sen olmasan güzelim kim olur yarim

Sen olmasaydın eğer aşka inanmazdım

Sen orada ben burada ayrı ayrıyız ikimiz

Sen sagar-ı sevdaya dolan nahb-i ezelsin

Sen sanki baharın gülüsün şen çiçeğimsin

Sen sebeb oldun a zalim suziş ü efganıma

Sen şimdi düşlerde aşkı arar gibisin

Sen Tanrının özenip yarattığı

Sen uzaklarda mutlu ben se kırık bir dalım

Sen yanımda oldukça bahar aydın güz aydın

Sen yarattın hiss-i aşkı ben de izhar eyledim

Sen yıllardır kalbimi bilmeden kanatırsın