Yılmaz Karakoyunlu
222 eser
Bir gün ne hayalim ne de gölgem kalacak
Bir hicazkar şarkıdır hep gözlerinde ilkbahar
Bir hicazkar şarkıdır hep gözlerinde ilkbahar
Bir hüzün var gözlerinde sanki eylül ağlıyor
Bir kaderin bağrını hançer gibi delenler
Bir kutlu zaman şulesidir nur gibidir
Bir Nihavend şarkı yaptım güfte sensin beste sen
Bir Nihavend şarkıdır hep gözlerinde ilkbahar
Bir sarp tepedir çıktığımız yer dönemem
Bir semavi aşka benzer canda canan nalesi
Bir ses duyulur her gece nabzımda benim
Bir ses duyulur her gece nabzımda benim
Bir sihir var gözlerinde derde derman şivekar
Bir tatlı tebessüm ile gel gönlümü şadet
Bir taze gönül nağmesi coşmuş gibi bu sazdan
Bir yaz gecesinden süzülüp geldi o saki
Biz bu ömrün vuslatından sanki haber bekledik
Biz bu ömrün vuslatından sanki hasret bekledik
Bıraktım gönlümü kendi halime
Boşluğa bulut buluta yağmur yağmura toprak ne güzel uymuş
Bu da varmış kaderinde Ziya bey
Bu sevdaya giriftarım hem evvelden hem ahirden
Bukle saçlar mavi gözler kor dudaklar kırmızı
Çağırır gönlümü bir vuslata kıvrak bakışın
Can evimden vurdu zalim sanki mecnun eyledi
Candan geçerim gözlerinin güldüğü anlar
Çehrendeki ilham ile mehtap seni andı- nota yokÇehrendeki ilham ile mehtap seni andı
Çehrendeki tılsımda bahar lezzeti gördüm
Çehrendeki tılsımda bahar lezzeti gördüm
Cemreler bir düşer rüya hep aynı kalır
Cennetteki kuşlar gibi inlerdi Yunus
Çevrendeki tılsımda bahar lezzeti gördüm
Çöz zülfünü dök omzuna handan olarak gel
Değişir bir güne kalmaz o sitemkar bakışın
Değmez bu ömür boş yere feryada gönül
Değmez bu ömür boş yere feryada gönül
Değmez bu ömür boş yere feryada gönül
Derd-i aşkın tek devası sişe-i peymanedir
Deymez bu ömür boş yere feryade gönül
Dillerde coşan bestede güftenle yaşarsın
Döktüğüm her damla yaştan sen kalırsın yadigar
Dönmez dediğin sevgili dönmüş geliyor
Dönmez dediğin sevgili dönmüş geliyormuş
Dost visalin leblerinde etti mahrum gönlümü
Dün Üsküdarın sahili yorgun ve hazindi
Dur gitme biraz kal beni aşkınla sevindir
Elveda diyorsun bir daha düşün