Yılmaz Karakoyunlu

Acı bir rüzgar ile kalbimi yaktı

Acılar diken se sevgi bir güldür

Açtık içtik ve kandık som altından defteri

Aczi idrak etmeyen benlik güder bulmaz felah

Ah etmedeyim her gece sensiz yeniden

Aklımı başımdan almamış gibi

Arzulayıp sana geldim

Aşkımın hakkını vermedi kader

Aşkın bana her zevki tattırdı o şen kız

Aşkınla canımda cananımsın sen

Bahçemde çemen gözlerinin rengine benzer

Bahçemdeki son goncada gül yüzlü izin var

Bahtım yeni bir cennete taht kurdu bu akşam

Bakışın hüzün dolu yüzün inceden ince

Baktığım her yerde varsın dilde mihmanım mısın

Baktıkça güzel çehrene hayran olurum

Bana aşkın yetişir başka teselli dilemem

Başımda sevdanın deli rüzgarın

Bende sevgi sende naz seçmesi sana kalmış

Bilmiyorum neden hep hatırlamak isterim

Bin nazla büyüttüm ufacık kalbine sığmaz

Bin yıldan uzun bir gecenin bestesidir bu

Binlerce gönül güftesi dermiş Soyuer

Bir arzu yaşar kalbimin en gizli yerinde

Bir başka gönül elçisi dünyaya gelişte

Bir derin kaynaktan (ırmaktan) gönlüme aktı

Bir eski şarkıyı hatırlar gibi

Bir gizli gönül neşesi almış gibiyim

Bir göz süzerek raks ile nazlar veriyor

Bir gün ne hayalim ne de gölgem kalacak

Bir kutlu zaman şulesidir nur gibidir

Bir Nihavend şarkıdır hep gözlerinde ilkbahar

Bir sihir var gözlerinde derde derman şivekar

Bir tatlı tebessüm ile gel gönlümü şadet

Biz bu ömrün vuslatından sanki hasret bekledik

Bıraktım gönlümü kendi halime

Boşluğa bulut buluta yağmur yağmura toprak ne güzel uymuş

Bu da varmış kaderinde Ziya bey

Bukle saçlar mavi gözler kor dudaklar kırmızı

Can evimden vurdu zalim sanki mecnun eyledi

Candan geçerim gözlerinin güldüğü anlar

Çehrendeki ilham ile mehtap seni andı

Çehrendeki tılsımda bahar lezzeti gördüm

Cemreler bir düşer rüya hep aynı kalır

Cennetteki kuşlar gibi inlerdi Yunus

Çöz zülfünü dök omzuna handan olarak gel

Değişir bir güne kalmaz o sitemkar bakışın

Derd-i aşkın tek devası sişe-i peymanedir