Yılmaz Karakoyunlu

Açtık o gönül bahsini zati diyerek

Ağyar gezinir bahçede ahbab uyumuş

Ah etmedeyim her gece sensiz yeniden

Ah etmedeyim her gece sensiz yeniden

Alevin ateşin söndüğü yerde

Aşkı tattık kimse görmez

Bahçemdeki son goncada çehren gülüyor

Bahçemdeki son goncada gül yüzlü izin var

Baktıkça dönen aleme ilham alırız

Baktıkça güzel çehrene hayran olurum

Baktım yine fecrinde güneş dinleniyor

Başımda sevdanın deli rüzgarın

Ben meydanda saklıyım

Bende kanat sende kol uçması sana kalmış

Bende sevgi sende naz seçmesi sana kalmış

Bende yangın sende kül bende çehre sende tül

Benimle baharsın benimle hazan

Bezm-i aşkta kimse sormaz neydi hicranın diye

Bin yıl sürecek vuslatı bir an gibi geldi

Bin yıl sürecek vuslatı bir an gibi geldi

Binlerce gönül güftesi dermiş Soyuer

Bir cemre düşer gözlere rüya değişir

Bir damla yaş olsam gözünden akan

Bir derin kaynaktan (ırmaktan) gönlüme aktı

Bir gizli gönül neşesi almış gibiyim

Bir göz süzerek raks ile nazlar veriyor

Bir göz süzerek raks ile nazlar veriyor

Bir hicazkar şarkıdır hep gözlerinde ilkbahar

Bir hicazkar şarkıdır hep gözlerinde ilkbahar

Bir hüzün var gözlerinde sanki eylül ağlıyor

Bir kaderin bağrını hançer gibi delenler

Bir kutlu zaman şulesidir nur gibidir

Bir Nihavend şarkı yaptım güfte sensin beste sen

Bir Nihavend şarkıdır hep gözlerinde ilkbahar

Bir sarp tepedir çıktığımız yer dönemem

Bir semavi aşka benzer canda canan nalesi

Bir ses duyulur her gece nabzımda benim

Bir ses duyulur her gece nabzımda benim

Bir sihir var gözlerinde derde derman şivekar

Bir tatlı tebessüm ile gel gönlümü şadet

Bir taze gönül nağmesi coşmuş gibi bu sazdan

Bir yaz gecesinden süzülüp geldi o saki

Biz bu ömrün vuslatından sanki haber bekledik

Biz bu ömrün vuslatından sanki hasret bekledik

Bu sevdaya giriftarım hem evvelden hem ahirden

Çağırır gönlümü bir vuslata kıvrak bakışın

Çehrendeki ilham ile mehtap seni andı

Çehrendeki ilham ile mehtap seni andı