Muallim İsmail Hakkı Bey

Gönlüm yine ol şuh-i sitemkare mi kaldı

Gönlümü aldı bir huri talat

Gönlümün gülzarı ehl-i beyte olmuşdur mahal

Gönlümüz ruşen yazınca namını altın yazı

Gönül bir afet-i devranın oldu şimdi meftunu

Gönül düşme bu rütbe ah ü zare

Gönül girmekle yar aguşuna kanmaz vusul ister

Gönül yandı yine bir meh-cemale

Gördükde sen şuh-i şeni

Gördünüz mü şu ala tarlayı şu gökçe dağı

Görmemiştim böyle dilber böyle(ruh-efza/dil-efza)güzel

Görse edemez dil seni arama tahammül

Görülmemiş devr-i Yusufdan beri hiç böyle güzel

Görünce ruyini oldum esirin

Göründü nev-bahar bülbül terennümle eder feryad

Görünmezse bu akşam ol meh-i taban-ı devranım

Göz gördü gönül oldu güzel hüsnüne mail

Göz gördü gönül sevdi seni ey yüzü mahım

Gözetir yümn ile teşrifini her dide senin

Gözlerim yollarda ben ol şivekarı beklerim

Gözlerin ta doğduğun günden beri mahmurdur

Gubar-ı asitanın tutiyadır ya Resulallah

Gül müdür bilmem ki ruhsarın senin

Güldü dilber aşık -ı gam-harına

Güldürmedi bir an beni baht-ı siyahım

Güldürmedi madem ki firakın beni bir dem

Gülistanda var bir fidan (GÜL KANTOSU)

Güller açıldı sinede oldu ciğer çün dağ-dağ

Gülşende yine ah ü enin eyledi bülbül

Gülsitan-ı hüsnüne zülf saye mi ey gonce-verd

Gün battı gece oldu sesler azaldı

Günahım boydan aşkındır be-gayet ya Resulallah

Güneş doğarken çiftçiler

Guş ü rahm et sevdiğim bu naleme

Güzel görsem içim titrer

Güzel kız her tarafın meleklere denk olmuş

Hacle-i bi-yare benzer sahn-ı gülzar-ı bahar

Hain Bulgar atamızın mezarını çiğnedi

Hak cemalin isteyip hayran olan gelsin beri

Halime rahm eyleyip guş etmedin efganımı

Halka-i zülfün dili bend eyledi sevdaya ah

Handan lebinin butine gam kar -ı ezelmiş

Hangi meftundur ki her gün gamla mahzun olmasın

Haram olsun bana ey çehre-i gül-gun-i müstesna

Haram olsun bana ey çehre-i gül-gun-i müstesna

Hasretzedenin ahına canlar dayanır mı

Hastayım işte yine sarardı bak rengime

Hayal -i arızın bağ-ı tecellide gül olmuştur