Düyek

Yeter artık çektiğim ebrulerinden

Yeter artık özletme sevgim inan taşacak

Yeter artık özletme sevgim taştı taşacak

Yeter artık sen bana o yeşil gözlerle bakma

Yeter artık üzme sen beni

Yeter beklettiğin ömür bitiyor

Yeter bunca hasret bunca gözyaşı

Yeter dost meclisinde keşf-i raz et

Yeter gayrı aşıka bunca cefa

Yeter ki sen iste gönlümü benden

Yeter oldu ettiğin bana felek

Yeter oldun fena bağında nalan

Yeter oldun fena bağında nalan

Yeter oldun fena bağında nalan

Yeter üzdün beni ey melek

Yetiş gönül bu kavgayı bir ulu davaya götür

Yetişir bu ayrılık tahammülüm yok sana

Yetişmez mi bu iftirak

Yetmedi bu dünya bana yetmedi

Yetmez mi bunca çektiğim çile

Yetmez mi sana bister ü balin kucağım

Yetmişden artıkdır iman budağı

Yine ahlar etti peyda

Yine bağrımda o ateş seni andım bu gece

Yine bahar gelecek hep bülbüller ötecek

Yine bahar oldu açıldı güller

Yine bahar oldu bulandı çaylar

Yine bahar oldu coştu yüreğim

Yine bahar olmuş gibi

Yine bahar olmuş gibi

Yine başımda sevda-yı sefer var

Yine başladı kalb-i hazinimden ah ü figan

Yine bir akşamın sesizliğinde

Yine bir gün bana gel de

Yine bir gün sonbaharda eski aşk diyarında

Yine bir yaz gecesi gittin benden habersiz

Yine bu gözlerim kan ile doldu

Yine bugün dertli gönlüm

Yine bugün duman dumansın bende

Yine dil natini söyler Muhammed

Yine doğdu içime bizim köyün güneşi

Yine dostdan haber geldi

Yine düşlerimdesin özledim seni

Yine firkat narına yandı cihan

Yine firkat narına yandı cihan

Yine firkat narına yandı cihan

Yine firkat narına yandı cihan

Yine firkat narına yandı cihan