Saba

Hasretime ayrılığın izi düşüyor

Hasretin ciğerim biryan eyledi

Hasretin içimde kapanmaz yara

Hasretin ok bekledim çok gelmedin ah gelmedin

Hasretle anarken seni ben gurbet elinde

Havalandı deli gönül gökte uçar kuş gibi

Havzın suları çağlayarak sineme aksa

Hayalimden gitmiyor hüsnün bir an

Hayalin gitmedi çeşmim önünden

Hayalini kurduğum özlemini duyduğum

Hayat bir dal ömür bir kuş

Hazan yaprağı gibi sararmış solmuş yüzün

Hep can sırdaşım oldun

Her cefanı çekerim sen yeterki mutlu ol

Her gönül çekermiş bir gün bana öyle...

Her kaçan anarsam seni kararım kalmaz Allahım

Her nefesde bir tecelli-i Hüda ister gönül

Her sefer goncalar açtıkça solan gül dökülür

Her seferinde hep böyle koştum sevgiye

Her seher goncalar açtıkça solan gül dökülür

Hey bu dağın öte yanı Budadır

Hiçbir dileğim yok senden ilahi

Hiçe saydın ey felek feryad ü istimdadımı

HIÇKIRIR HER NEFESİNDE, YİNE Bİ-ÇARE GÖNÜL

Hicran destanını kendinden oku

Hicran ile dil-hasteyim ümmid ile nalan

Hicranımı hiç kimseye söyleyemem

Hicrine yaktı yine bir hüsnü güzel gamzedeyi ( Acem Kantosu)

Hicrinle ey şuh dil pare pare

Hira dağının gülüne

Hoşdur bize meyhane ki işret var içinde

Hülya sarıyor akşamı rüzgarlar içinde

Humhane-i vahdetde içdik yine peymane

İbret al azizim gel bu devrandan

İçimdeki sevgile yanar bu tenim

İçimden şu zalim şüpheyi kaldır

İhtiyar oldum elimde mülk ü malım kalmadı

İlahi bana tevfikin itaatde medar olsun

İlim ilim bilmektir ilim kendin bilmektir

İlk Ayşeyi tanıdım ilk sözüm ilk neşemdi

İlkbaharın açılır çiçekleri

İnce kirpiklerinin sinede bin yaresi var

İnnilte ya rihas saba (Söyle selamım ey saba ..)

İnsan müteselli oluyor yoksa ne müşkil

İptila-yı(Müptela-yı) aşk ile afetzede bi-çareyim (*)

İşim gücüm seni sevmek dedim inanmadı yar

İsm-i pakin zikrederler aşıkanın kıl ata

İsm-i sübhan virdin mi var