Kürdili Hicazkar

Sen çiçeksen bülbülün oldum senin

Sen dağların yücesine erdin de bulutlardan dorukları görmedin

Şen dudaklarındaki handeler niye kalsın

Sen erguvan desenli günler gör kızım

Sen gel de üzüm gözlü güzel badeyi boş ko

Sen gidersen tad kalır mı haz kalır mı bir tanem

Sen gitgide bir afet-i devran olacaksın(*)

Şen gözlerine neşe veren bir çiçek olsam

Şen gözlerinin siyah kirpiklerine

Şen gözlerinin siyah kirpiklerine

Sen gül dalında gonca ben dağ yolunda yonca

Sen gül gibi açmışken kokusu kalbe doldu

Sen gül ki gönüllerde bahar mevsimi gelsin

Sen hala ne güzelsin eskisi gibi

Sen hangi telin nağmesi sandın ki bu bağrım

Sen henüz bir ilkbaharsın

Sen hiç tatmadığım duyguların en güzeli

Sen ilkbahar ben sonbahar

Sen istiğna gülüsün niyaz bülbülü ben de

Sen kalbimde bir ateş olarak yanacaksın

Sen kalbime yazılmış bir aşkın şiirisin

Sen karşıma her özlediğim anda çıkarsın

Sen karşıma her özlediğim anda çıkarsın

Sen ki beni en nazik yerimden yaraladın

Sen körfeze geldiğin zaman yıldızlar güler

Sen mızrabınla ben tanburumla gel gel güzelim

Sen mutluluğu tanıdın mı

Sen ne afetsin ki ey nur-i cemal

Sen Nisansın bense Eylül sende çağlar her gönül

Sen o ulaşılmayan çok uzak kıyılarsın

Sen öyle çoksun ki benim karşımda

Sen sev de gönül koy deli divane desinler

Sen sevgi sunmak için şu yeryüzünde varsın

Sen tek afet geldiğin bilmişdi kim

Sen unutulmuş yok olmuş o eski duygularıma bir kıvılcım veren sen

Sen yanımda olsan da ben hep sana hasretim

Sen yoksan kalbimin vurması boşa

Sen yoksun diyerek alın yazıma kahredip sitemler edesim gelir

Sen yoksun gözyaşlarım sel gibi akıyor

Sende acep uşşaka eziyyet mi çoğaldı

Sende bir sen yaşar ki o sen değilsin

Sende buldum neşeyi

Sende hala Mecnundan daha eser mi kaldı

Sende kalan gönlüme kaş çatma incinirim

Sendedir mest olduğum gözler

Senden kalan bir busedir derman olan bu derde

Senden öğrendi gönül sevgi nedir aşk nedir

Seneler geçti haber yok senden