Hüseyni

Senden bilirim yok bana bir faide ey gül

Senelerdir durmadan çağlamış gözyaşları

Seni ben bekliyorum göğsüm açık bağrım açık

Seni ben severim candan içeru

Seni bende buldum sende kaybettim

Seni çok sevdiğimi anladığın doğru mu

Seni gördü deli gönlüm kışı bilmez yazı bilmez

Seni gördüm meftun oldum

Seni gördüm ta canıma işledin

Seni ister gönlüm artık bezm-i yare ey peri

Seni kusursuz yaratanı sev

Seni nasıl severim ben bilir misin öğretmenim

Seni öyle sevdim ki tarif edemem

Seni sevmek sana tapmak dileğim (*)

Seni yıllarca aradım bulduğumda rüya sandım

Senin aguş-i visalinde bulunmak emelim

Senin aşkın beni yakar meleğim

Senin gönlün kime düştü a canım

Senin hicrinle güzel kız yine kalbim yanıyor (a-Güfte)

Senin yazın kışa benzer

Seninçün hab-ı rahat çeşm-i giryanımla düşmandır

Sensin benim özlediğim

Sensin bize bizden yakin (I)

Sensin bize bizden yakın

Sensin bizim zahir batın ulumuz

Sensin Kerim sensin Rahim Allah sana sundum elim

Sensiz geçen yıllara aşkı bölen yollara

Sensiz geçiyorken günlerim heyhat

Sensiz nidem bu ömrü yeter feryad ü zarım

Sensizliğe söylendi bütün şarkılar

Seray-ı li-maallahi gönüldür

Serde sevda dilde gam sinemde peykan-ı keder

Sermest-i mey-i ikbal olanın haline eyvah

Sesinde hicrandan dalgalar coşar

Sesini duydum geldim gönlüme uydum geldim

Sessiz esen rüzgarlar sormadınız halimi

Sevda ateşiyle yanan koşa koşa bana gelsin

Sevda bahçem kuru toprak

Sevda ehli dağlar yıkar

Sevdadır çevre yanımda

Sevdalı eyledin beni asude-hal iken

Sevdasına gönlün yine Mecnun olarak gel

Sevdasına gönlün yine Mecnun olarak gel

Sevdasını başımızda görür nazlanı nazlanı

Sevdayı aşkınla yandım efendim

Sevdiğim cemalin çünki göremem

Sevdiğim etsem ibadet çok değildir hüsnüne

Sevdiğim fidan gibi şimdi tatlı çağın