Hicazkar

Gül dalında öten bülbülün olsam

Gül ey sevgilim gül de dudaklarından

Gül kuruttum gül kuruttum

Gül mevsimidir gül yüzünün gülleri gülsün

Gül penbe izarında senin ben

Gül sevdiceğim gül yüzünün gülleri açsın

Gül yüzünü seyr edip can ile sevdim seni

Gül-i pür-ceste-i bağ-ı vefayım pür-vefayım

Güldü açıldı yine gül yüzlü yar

Gülen yüzüme bakıp mutluyum sanma

Gülerken gül açar yanaklarında

Gülmek yaraşır gül yüzüne ey gül-i canım

Gülnihal-i işve dilsuz var mı hüsn ü anına

Gülşende hezar nağme-i dem-saz ile mahzuz

Gülüşünle sev beni bakışınla öv beni

Gülzar açtı hem bülbül öttü geldi nevbahar

Gümüş bir dumanla kapandı her yer

Gün battı ufukta güneş karardı

Gün olur devr-i saltanat da biter

Güneş sensiz doğmuyor gündüzlerde hüzün var

Güneşinle ışık yaktım sevda dolu ufuklara

Güneşten yakıcı ay kadar dilber

Günlerce durmadan koşar ararım

Günlerdir avare dolaşırım ben

Günlerdir düşünür dururum seni

Gurubun kızıl rengi alev alev ruhumda

Güzel senden neler çektim biraz insaf edip gelsen

Güzeller içre mümtazdır

Güzelsin şah-ı hubansın

Hakdır Allahım Muhammed mahım

Hamdülillah olduk bende-i Hüda

Hangisidir Bıktıran Bilmem ki Kendimden Beni

Hani bu güzellik sende olmasa

Hani çok severdik deliler gibi

Hani güller açarken gelecektin sevgilim

Harab oldu cismim temelden harab

Harcı sevgi olan bu hoş yapıyı yıkıp ta elleri güldürme bize

Harfin ne hükmüdür heceden el çek

Hasret-i canan ile şule-efşanım

Hasret-i hicrinledir bi-çare dil

Hasretim ben sana senin yanında

Hasretim var can dayanmaz anlatılmaz pek derin

Hasretine dayanmak bence ölümden beter

Hasretinle viran oldum ey melek

Hasretinle yanarken yıl olan o saatler

Hasretle geçen günleri andıkça güzel

Hasretle sine-çak garib ü mükedderim (*)

Hasretle yanan kalbime yetmez gibi derdim