Hicaz

Yeşil (Güzel) gözlerine bakmaya doyamam

Yeşil ela büyülü gözler yalan söylemez

Yeşil gözlerinden muhabbet kaptım

Yeşil gözlerini ufkuma ger ki

Yeşil Gözlü

Yeşil gözlüm üzgün bakma yüzüme

Yeşil pembe açar bahar sevgiye susar

Yeşil sarım mor alım

Yeşillendi çemenler de/Çingeneler hep çergide (Çingene Kantosu)

Yeşillendi yine bağlar

Yeter acı çekme derler

Yeter ağlattı firakın bu dil-i bi-marımı

Yeter artık çektiğim ebrulerinden

Yeter artık çektiğim feryad feryad elinden

Yeter artık ey canan ettiğin işve ve naz

Yeter bunca hasret bunca gözyaşı

Yeter ki hatırla yılda bir olsun

Yeter üzdün beni ey melek

Yetiş gönül bu kavgayı bir ulu davaya götür

Yetişir bu ayrılık tahammülüm yok sana

Yetişir o kara kaşları çatma (FATMA)

Yetmez mi bunca çektiğim çile

Yetmez mi seni beklediğim bunca zamandır

Yetmiyor mu girdiğin senelerdir rüyma

Yetsin deme yetmez güzelim bir daha doldur

Yetti bunca (bana) intikamın ey felek

Yine akşamlar oldu doğdu yıldız

Yine bahar oldu bulandı çaylar

Yine başladı gönlümde akşam

Yine bir akşamın sesizliğinde

Yine bir aşk-ı emel -suz ile giryan oldum

Yine bir muğ-beçe nevreste fidanım

Yine bir sim-bedenin zülfüne bağlandı gönül

Yine bıraktın beni böyle yalnız bu gece

Yine dalgın bir halin var

Yine de şahlanıyor kol başının kır atı

Yine dün gece gezdi deniz üstünde poyraz

Yine gönlüm coştu da seni andım bu gece

Yine halk-ı cihan oldu garik-i bahr-i handan

Yine hüsran yine keder

Yine kavuştu güneş sularla gün batarken

Yine mi hasrete düştü şu gönlüm

Yine neşe-i muhabbet dil ü canım etti şeyda

Yine noldu sana nevreste fidanım

Yine sevda dolacaktır bu gönül

Yine tab-ı nigah-ı hayrete eşk-i kühul (kuhl) çektim

Yine teşrif etti şehr-i Ramazan

Yine vapurlar gezinir Boğazda