Münir Nureddin Selçuk

Lal olursun söylesem bir fıkra tab-ı sineden

Mehpareler elinde kalmış şikeste gönlüm

Milletim aç bağrını sevinçle aç ta ısın

Mor dağların üstünde yok bir leke bir duman

Ne doğan güne hükmüm geçer ne halden anlayan bulunur

Ne olmuş ansızın Cem meclisinde

Neyle konuştum dedim bana derdini söyle

Nice bir eşk-i firakınla pür olsun gözümüz

Otomobil uçar gider gönlüm gibi geçer gider

Pencereyi kapatıverdim yağmur dışarda kaldı şaşırdı

Rakkas bu halet senin oynunda mıdır

Ruhsarına aybetme nigah ettiğimi

Saba eser gusun-i ter ki mürg-i aşka lanedir

Saçının telleri göğsünde perişan yaraşır

Sahilden uzaklaştık elin şimdi elimde

Saki getir getir yine dünki şerabımı

Saki parıldasın şefak-ı meyle camımız

Sana dün bir tepeden baktım AZİZ İSTANBUL

Saz Semaisi

Sen karşıma her özlediğim anda çıkarsın

Sen şarkı söylediğin zaman mevsimler değişir gibi kımıldardı içim

Sensiz ey şuh gözlerim avare kalbim ağlıyor

Sevda ile dillendi bu son şarkı sesinle

Sevdiğim dünyalar kadar gel dese bir gün gel dese

Sevgi dillerde yara gözümüzde rüyadır

Solgun durma isteklen

Söyle sevgili sevgili söyle

Uçsuz bucaksız engine

Varalım kuy-i dil-araya gönül"Hu" diyerek

Vur pençe-i Alideki şemşir aşkına

Yalandır doğuştan sarhoş olduğum (*)

Yar senden kalınca ayrı (Hasret)

Yine bezm-i çemene lale-füruzan geldi

Yok gayri bizlere uyku dinek vay

Zannetme ki ne güldür ne de lale

Zil şal ve gül bu bahçede raksın bütün hızı (ENDÜLÜSTE RAKS)