Münir Nureddin Selçuk
84 eser
(Kalamış) Yok başka yerin lutfu ne yazdan ne de kıştan
Aheste çek kürekleri mehtab uyanmasın
Artık demir almak günü gelmişse zamandan
Aşıka Bağdat sorulmaz ufukları aşar gider
Ay gökte hayale hisse kaynak (*)
Bahçemde açılmaz seni görmezse çiçekler
Benden ayrı düştün artık bir teselli bulamazsın (*)
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın
Bilmem bu gönülle ben nasıl yaşayacağım
Bilmem kaç yıl aradım seni bulana kadar
Bir beklediğim var bitmez gecenin bittiği yerde
Bir gülşene vardık ki uzak mihr ile mehden
Bir merhaleden güneşle dünya görünür
Bir nigahın kalbimi etti esir-i zülfün ah
Bir safa bahş edelim gel bu dil-i na-şade
Bir söz dedi canan ki keramet var içinde
Biraz kül biraz duman o benim işte
Biz şiri böyle söyledik ağyar söylesün
Bizdendi sevinci bizdendi derdi
Bu hülyalar diyarında gizli bir zevk düğünü var
Bu yıl da böyle geçti şirin sözlü sevgili
Bülbül ahengini gül rengini hep senden alır
Çepçevre bahar içinde bir yer gördük
Dil uyur mest olarak yarı dil-ara söyler
Dönülmez akşamın ufkundayız vakit çok geç (RİNDLERİN AKŞAMI)
Dumanlı başları göklere ermiş
Durmadan aylar geçer yıllar geçer gelmez sesin
Erdi bahar sardı yine neşe cihanı
Evvel Allah adını yad edelim
Ey naz ü işve velvele-i şan olan sana
Ey yarenler bu dünyada bir gün atlı da yaya da (Unutulur)
Gezerken yağmurda rüzgarda karda
Git ey akan gözyaşım git o cananıma söyle(*b)
Gittin de bıraktın beni aylarca kederde
Gördüm ol meh duşuna bir şal atıp lahurdan
Gül yüzünde göreli zülf-i semen-say gönül
Gümüş saçlarına eğip başımı (ANNEYE NİNNİ)
Gün doğarken yıldızlar söner de belli olmaz
Gurbet ademden kara (YOLCU İLE ARABACI )
Hafızın kabri olan bahçede bir gül varmış (RİNDLERİN ÖLÜMÜ)
Hatırla mazi-i mesudu sen de ben gibi yan
Havalandı gönül kuşu
Hayat gençlik boyunca bir aşkın rüyasıdır
Hayat mısın ölüm müsün nesin
Hülyama doğan son güneşim son hevesimdi
İstinye körfezinde bu akşam garipliği...(İSTİNYE)
Kandilli yüzerken uykularda
Kuşadasında anılar vardır