Ahmet Uzel

Şu seven kalbi neden anlamazsın sevdiğim

Şu seven kalbimi anlamazsın sevdiğim

Süzüp çeşmanını gel yanıma ah meralim

Takıldı kaldı gönül zülfünün tellerine

Tekrar açacak sinede bin yare cemalin

Terket bu cihanı sohbet-i yar yoksa gönlüm

Üftadene gül ne olur yar-i cefakar

Uyusun gülüm benim sünbülüm uyusun ah gönül bülbülüm

Üzgünüm anlatamam halimi

Var mı güzel elinden ciğeri hun olmamış

Varsın gökler denizler nağmelerden inlesin

Vermiş isem sana teni bil ki gönlüm sevdi seni

Vurma ey yar hançeri ta sineme

Yağmur yağıyorken seni düşündüm seni andım

Yaktın bağrımı ey nazlı kadın

Yalnız bırakıp gitti o yaran sevdalı serimle

Yalnızım kimsesizim derya-yı aleminde

Yar elinden yandı gönlüm neyleyim ah neyleyim

Yar sana yar olmayı yare müşkül eyledin

Yar yar olmaz bana gider yabana

Yarab sana mahsus değil midir bu yalnızlık

Yaralanmış gönül bir kez elinden

Yare gitsem gül cemalim neşe bulmuyor

Yaşlı gözlerim sana anlatır hep halimi

Yeşil gözlerine sürmeler çekmiş

Yeter bu gam-ı dünya arşı aştı kederim

Yeter çektim firak ey serv-i nazım

Yeter gayrı yeter cana bu derdim

Yetmez mi harab eylediğin böyle gururum

Yetti cevrin gayri ey gül canıma

Yine başın duman almış seni kimler gama salmış

Yine bıraktın beni böyle yalnız bu gece

Yine çağlar eleminden gözümden eşk-i terim

Yine gitmiş yaz günleri yine gelmiş gam günleri

Yine gittik Maha kadar

Yine kavuştu güneş sularla gün batarken

Yine sensiz mi bahar yine güzel yok musun

Yine sevda dolacaktır bu gönül

Yıkılır hayaller hep gönüller viran olur

Yıllar yılı sevip de kaybedersen bir anda

Yıllarca seni sevdi gönül inledi durdu

Yıllarca senin derdinle yandı bu gönlüm

Yok başka dilber ey gül gözümde

Yok mu canan aşıka hiç rahmetin

Yok sende vefa anlıyorum gayrı yüzünden

Yokmuş şu senin aşkına çare neyleyim yar

Yoksa da iltifat yardan bizlere

Yoktur artık yer vefaya