Düyek

Ardın sıra savrulduğum nicedir

Ardına bakmadan elveda derken

Ardına dek açık kalbin kapısı

Ardınca süründüm bitti takatim

Ardından dökülen yaşlar dinmedi

Ardından koşarım sanma gidersen

Ardından ne söylesem ifadeler az gelir

Arif ol ayine-i insane bak

Arif olan ar olmaz hiçbir şeyden

Arifem ahkam-ı sevdadan şikayet eylemem

Arıydım petekte bal bırakmadın

Arıyı çiçekte dalda sevelim

Arıyorken her gece gözlerini

Arkadaş at kıyl ü kali

Arkadaş at kıyl ü kali

Arric ya hadi nahvel-hıma

Arş tak-ı meskenindir ya Hüseyn ibn-i Ali

Arş-ı müstevide aşk meydanında

Arşda gökte her yerde derman olur her derde

Arşın kubbelerine adı nurla yazılan

Artık aşka sevgiye sende hiç yer yok gönül

Artık bana bu ellerde ne yer kaldı ne de yar

Artık bana tek sevgili yalnız sensin sanarak

Artık benden kaçamazsın güzelim

Artık beni arama sorma sakın kimseden (*)

Artık beni sevmiyorsan

Artık benim bu şehirde son günler son demimdir

Artık bu solan bahçede bülbüllere yer yok

Artık bu son özleyiş bu son gün olacaktır

Artık bu son seferde gelmeseydim

Artık görsem yüzünde gönlümün baharını

Artık gülmüyor yüzüm bir daha gülmeyecek (*)

Artık hasretim değilsin benım

Artık ne bir gonca ne de bir gül var

Artık ne o dün var ne o rüyadan eser

Artık senden bana bir ses gelmiyor

Artık sevmeyeceğim bütün kabahat benim

Artık yavaşlayın bu koşuş niye

Artık yeter bu hasreti çekemem

Artık yeter üzdüğün çektiğim çile yeter

Artık yıkılsa cihan düşünmem seni bir an

Artık yıkılsa cihan düşünmem seni bir an

Arz-ı tazim eylemez mi alem-i imkan sana

Arzular kanat çırpsa içimizde bu akşam

Arzum emelim hep derdim

Arzun ne ise agah et beni

Aşamadım sıra dağlar dumanlı

Aşardım sevginle en yüce dağı