Ağır Aksak

Öldüm öldüm sevdiğim yeter bu iftirak

Olmadım azade-ser sevda-yı zülf-i yardan

Olmuyor asude-dil bir lahza şad Kibriya

Olsa alem reşk-i gülzar-ı İrem

Olsan ey ruh-i revanım inkisarımdan habir

Ölse de aşık onulmaz yaresi

Ölürüm terk edemem ey gül-i nevreste seni

Ömrüm Ahmet ruhum Ahmet

Ömrüm artar sana baktıkça perestişle benim

Ömrüm artık sonbaharmış saçlarımdan anladım

Ömrümü gönlümü ruhum sana vakf etmiş iken

Ömrümün köhne baharında açan sünbülüsün

Ömrün efzun eylesin Rabbül-enam

Ömrün ezvakında aşkın görmeyen esrarını

Ömrün ezvakında aşkın görmeyen esrarını

Öptüğüm gün leblerinden oldu dünyalar benim

Ördek isen göle gel

Öyle acı duydum ki görüp baharı sensiz

Öyle berbadım ki tarif eylemek mümkün değil

Öyle bir ay doğdu ki ruhunda şimdi aksi var

Öyle halk etmiş Hüda kim gerdenin

Öyle Mecnunem ki maşukam benim Leyla değil

Öyle sermestim ki idrak etmezem dünya nedir

Öyle sermestim ki idrak etmezem dünya nedir

Oyun Havası

Özledim çok gelmez oldun kalbde sevgin bitmedi

Padişahım asman kemter gulamındır senin

Padişahım kıldı ihya lutf u ihsanın senin

Parlıyor fikrim o parlak gözlere baktıkça ben

Pek bozulmuş meh-cemalin gül-tenin (*)

Pek cefacusun sana yoktur bedel

Pek cüda düştüm gülümden

Pek güzelsin sevdiğim sevmek seni mihnet midir

Pek perişan eyledi zülf-i perişanın beni

Pek perişan oldu gönlüm neyleyim

Penbelikle imtizac etmiş tenin

Perde çektin ah a kafir matla-i amalime

Pür küduret bezmimiz hamyaze aldı herkesi

Rah-ı aşkında feda-yı cism ü can etmiş iken

Rahm ü şefkat etmez ol şuh-i sitemkar halime

Rahmı yok bir yare (derde) düştüm el aman gonce-dehen

Rahmı yok bir yare düştüm ey gönül yok çaresi

Ram edilmez bir güzelsin vuslatın hülya gibi

Ravza-i hüsnünde güller münkeşit güldükçe sen

Renc-i hatır vermesin feryad ü efganlar sana

Renc-i hatır vermesin hiç bir vakit Mevla sana

Reng-i ruhsarın gören der "gül gibi"

Reng-i ruhsarına gülgun dediler