Hüzzam

Tennur-i dile od yakıp ah-ı şererimden

Terkedilen hep benim yine ben arıyorum

Terkedip gitmekse maksadın eğer yalvarıp diyemem biraz daha kal

Terkedip gitti beni o vefasız zalim sevdiğim

Terkedip gittiğin o günden beri

Tersa güzeli gerdene zünnarını taktı

Teselliler masalmış hiçbiri kar etmiyor

Teshir eyledin ruhumu neden

Teşhis olunur yare değil dildeki yare

Tevhide gel behey kardeş

Tez geçse de her sevgide bin hatıra vardır

Tiğ-i zulmün işledi cangahıma

Tir-i firkat göz göz ettikçe dil-i bimarımı

Titrek bir damladır aksi sevincin

Tıfl-ı nazeninim unutmam seni

Toprak güler ocak ocak

Topraktan insanı var ettiğine doğruluk iyilik emrettiğine

Tövbe ettim aşka cana dilde takat kalmadı

Trabzon yalı boyu

Tüfenk elde çıktım keklik avına

Türlü derde ben deva buldum elimle çok zaman(*a)

Tutmamışken kimse daman-ı visalinden senin

Tutmaz olsun dizlerim

Tutundum ışıksız karanlıklara

Tutuşsun ol çemen ki lalesinde dağ-ı hasret yok

Tutuşurken dalında gül

Uçtu Bülbül Kaldı Pek Boş En Sevimli Lanesi

Uçtu ellerimizden sevdiklerimiz geceler taşımıyor hasret yükümü

Uçtu tellendi bu saç esti gönüllerde bahar

Uçuşurken yollarda sonbahar yaprakları (*)

Udunun tellerinde nağmelerle oynaş

Ufkumda güneş bende kalan son bakışındır

Ufkun kızaran rengine baktıkca hatırla

Ufukta gün battı geçip te gittin

Uğruna ömür verdiğim sensin ilk ve son sevdiğim

Uğrunda ölüm gönlüme en tatlı emeldi

Umdum ki gelirsin diye hep yollara baktım

Ümidim kalmadı ol nev-civandan

Ümidini kirpiklerine bağladı gönlüm

Ümitle bekliyorum yıllardan beri

Ümitler hayal oldu sevgimizden ne kaldı

Ümitlerim hep kırıldı yarim artık gelmeyecek

Ümitsiz bir bekleyiş hasreti var içimde

Ümmidimiz şefaatidir nur-i alemin

Umudumu yitiren beni böyle bitiren

Umutla beklerim seni gönlümce

Umutsuz bekleyiş geç vakte kadar

Unut artık maziyi deşme sönsün küllensin