Beyati Araban

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Sen geldiğin an kalbimi hazlar bürümüştü

Sen gülersin gül gibi ben bülbül-i nalanınam

Sen herkese yakın dost sadece bana elsin

Sen sanki baharın kızısın şen çiçeğimsin

Sen şiri füsunkar ben şair-i meftun

Sen tende canımmış gibi nabzımda vurursun

Senden geçemem sevgili sensiz olamam ben

Seni bir şûh-i cihan derler idi

Seni bir şuh-i cihan derler idi gerçek imiş

Seni her dem rakib ile görmeden ey mah

Senin gibi dilber-i nazik-tenden...

Senin şevkin gülümser bir melektir

Sermest-i müdam olsa da dil çeşm-i terimden

Serviler kıskanıyor endamı elif sanki

Sevdalı çiçekler sararıp soldu sesinle

Sevdalı gönlümle yine diz dize

Sevdiğim bir bakışla insanı mecnun eder

Sevdiğim düştüm seninçün dillere

Sevdim seni bülbüllere meydan okudum yâr

Sevinçliyim kaderim gülüverdi yeniden

Sevip sen mah-ı ruhsarı

Sevmemiş bir sevdiğim var anlamaz sevda nedir

Şifa bulmaz mı dil senin elinden

Şimdi eyyam-ı bahar oldu hele

Sirto

Şivesi nazı edası handesi pek bi-bedel

Soldu gönlüm beklemekten geçti ömrüm dönmedin

Sönmekte gurubun izi dem dem yüreğimde

Sönmüş o güzel gözlerinin nur-i nigahı

Soydum kabayı aşkın elinden

Söyle bülbül derdin nedir

Şu Samsundan bir yar sevdim huyu huyumca

Ta ezelden demek uşşaka mukadder bu çile

Ta gül-i ruhsarına müştakım ey ebru-keman

Ta yürekten kopuyormuş gibi hummalı sesin

Tam güzellik sevgi çağı coştu bak hezar

Tanışmak sevdanın en güzeliyle

Tatlıdır şir ü şekerden sohbeti

Tecella-yı cemalinden habibim nevbahar ateş

Tir-i müjganın gönülde yaresi

Tükenir mi Erciyesin doruğunda kar güzelim

Ulu Tanrım akıl ermez sırrına

Vuslat heyecânı içimi sarar

Yakut mine zümrüt bana birdir kayalarla (*)