Mustafa Güler
62 eser
Aydan hep medet umdum
Bana seni sevdim dedin sevdan ile yandım dedin
Başucunda dururken gözlerim doldu (Annem)
Bedenime can verdin
Beni sevdiğine sen karar ver artık
Bir ateş gibi yaktın kapanmaz yara açtın
Bir görüşte meftun oldum o kara gözlere
Bir görüşte meftun oldum o kara gözlere
Bir göz ki o yakan çehreni salar gönlüme
Bir gün bile anmaz bizi andıklarımız
Bir hevesti aşkımız ısınmıştı kanımız
Bir sonbahar mevsimi ayrılırsak seninle
Birlikte geçen günleri hasretle anmayacaktık
Bu kaçıncı ayrılık taş mı benim yüreğim
Bu nasıl sevmektir hiç bilemiyorum
Çiçekler baharda yaprak açar sa
Dalarak gözlerinin o simsiyah rengine
Duydum ki sana da kısmet çıkmış
Gece sessiz kulakta yine sesin var
Gönlüm hazana erdi baharı aramak boş
Gönlümdeki kıvılcım için için yanıyor
Gözlerim seni arar yaşlarım oldu pınar
Gözlerim ufkuna dalıyor gibi
Gözyaşlarıma durun dedim akmayın
Halat-ı dilim benzetemem halet-i sihre
Hasretini çeker miydim gözyaşımı siler miydim
Her ilkbahar gelişinde seni anar hep yanarım
İçimdeki sevgile yanar bu tenim
Kırmızı her yıldız çiçeği
Kükrüyor işte deniz sensizliğe isyanıyla
Mevsim kışa giriyor gönlüm ise ilkbahar
Mevsimlerden ilkbaharken (Seni sordum yıldızlara)
Minik yavrumsun benim kalbimde sakladığım
Mutlu yuvamda her zaman bir gülsün
Nağmelerle anlattım sana bu duygularımı
Nazlandıkça güzeldin gönlümdeki yerinde
Ne güzel bir mehtaptı o baharın gecesi
O güzel sözlerin o vaadlerin
O simsiyah saçlarınla gülümseyen gözlerinle
Pespembe hayaller elemli duygular
Peşrev
Pınar gibi ak da gel
Sabahlar olmasaydı geceler olurdu sonsuz
Saçının her teline yüz sürdüğüm günleri anıp anıp ağlarım
Sen gözlerime derinden öylesine bir baktın
Senelerdir birlikteyiz mutlu olup gülmekteyiz
Seni her görüşümde yüzüme gülüşünde
Sevdiğimi hasretle içimdeki özlemle