Erdinç Çelikkol

Sahilde gördüm seni mehtabı seyrederken

Saki boşalan bardağı doldur içelim gel

Şakıyan şu bülbüller der Ya Rabbi Ya Rabbi

Sandım ki o gözler bakıyor vad ile boşmuş

Sanki hicran perdesiydim sustu sazlar doymadan

Sanma gönlüm her güzeli sen hep olur cefalı

Sanma şahım herkesi sen sadıkane yar olur

Sararmış bir yaprak gibi bırak gönlüm yerde kalsın

Sarışın mısın ya da bir kumral mısın nesin

Şaşırdım güneş mi ay mıdır bilmem

Saz Eseri

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Sebil edip yıllarımı verdim Yunus Yunus diye

Sebil edip yıllarımı verdim Yunus Yunus diye

Seller gibi taşmak niye sakin akabilsek

Sen bilirsin çilemdir o ceylan yetiş

Sen bir gönül eri isen yorulmaya ne hakkın var

Sen ellerin oldum desen inanmam ki olamazsın

Sen gelsen eğer her gece mehtab ile eller buluşur

Sen isteseydin ey dost bir özge çağ olurdu

Sen kalbime zorla girdin

Sen mutluluğu tanıdın mı

Sen ömürden bir güneşsin sen umuttan bir çiçek

Sen solmayan bir çiçeksin dalında

Sen vefayı bilmesen de

Senden kalan her nesneyi attım

Senden uzakta seni düşünsem

Seni beklemekten yoruldum artık

Seni değil içimdeki rengi seviyorum

Seni gönülden sevdim sakın beni bırakma

Seni gördüm beğendim sevmemek elde değil

Seni gördüm bu akşam sahilde gün batarken

Seni içimde duymak seni senle yaşamak

Senin aşkınla bu akşam yine ah etti bu gönlüm

Senin o aşk dediğin üç gün sürer en fazla

Senin yeşil gözlerini gönül kıran sözlerini

Sensiz gönlüm gamla dolsa

Sensiz gülemem çölde umut bul bana artık

Serde sevda bir bela müptelayım müptela

Servi boylu ince belli tavrı munis ince belli

Sesimdeki bu hüznü gel hiç sorma sen benden

Sevda düştü içime alev alev yanarım

Sevdalı sahilleri masmavi bir denizi

Sevdaya derman olmaz aşıka ferman olmaz (GÖNÜL DER Kİ SEV SEVİL)