Zeki Arif Ataergin
160 eser
Meyl eder bu hüsn ile kim görse ey gül-fem seni
Mızrabı bırak zülfünü sinemde gezindir
Mübtela-yı derd olan diller devadan geçtiler
Münevver meh cemalin nura benzer
Müptela-yı derd olan diller devadan geçtiler
Nasıl hasret çekerse yağmura kuru toprak
Neden sinemde mest olsan kaçarsın naz için benden
Nerde kaldın gözlerim yollarda yıllardan beri
Nerdesin sinemde ateş ufku sardı mah-tab
Neydin güzelim dün gece sen dün gece neydin
Nikab-ı zülfünü kaldır görünsün mah-veş ruyin
Nurunla ah döndü başım yandı gözlerim
Peşrev
Peşrev
Peşrev
Pür- şevk ile gül gül de açılsın güller
Reftari nazik bi-bedel
Ruhum mu dedim bil ki benim son emelimsin
Ruhum seni sevdi sana yandı sana yardır
Rüya gibi bir yazdı yarattın hevesinle
Saki ki sen oldun su şarab oldu demektir
Sana dildadedir canım efendim
Sanma aguşuma bir başka gül-endam alırım
Sanma derd-i hasretinle gözlerimdir ağlayan (*)
Sanma gönlüm ateş-i hicrane tehammül eyliyor
Sarışın ay gibi taban o güzel çehrende (**)
Sarsam seni gönlümce güzel bahtıma kansam
Saz Semaisi
Saz Semaisi
Saz Semaisi
Saz Semaisi
Seherde Hakka giderken uğradım bir dikene
Şem-i harimi pervaneler ağlar bana
Sen abad eylemiştin şimdi bir virane cem bezmi
Sen başka güzel hüsnile bir başka cihansın
Şen gözlerinin şirine ben kalbimi verdim
Sen gül dalında gonca ben dağ yolunda yonca
Sen sanki baharın kızısın şen çiçeğimsin
Sen şiri füsunkar ben şair-i meftun
Seni kim görse olur müptela
Seni mestane görünce sanırım
Senin şevkin gülümser bir melektir
Sensin gözümün nuru (Güftesi tam değil)
Sermest-i müdam olsa da dil çeşm-i terimden
Serv-i nazım hasretinle ruz ü şeb kan ağlarım
Sevdalı çiçekler sararıp soldu sesinle
Sevdim seni kalbimde tereddütten eser yok
Sevdim seveli sen güzeli gitti şuurum