Zeki Arif Ataergin

Açıldı bahçede güller

Adanın kırlarında Nisandı

Afitab-ı subh-i ma evha Habib-i Kibriya

Ağladım ümitlerim ağyare kurban oldu hep

Arzu -yi vuslatın her dem dil-i pakimdedir

Aşka düştüm can ü dil müft-i civanan oldu hep

Aşkın meyin içelden yandı bu gönlüm yandı

Aşkının tahtını gönlüme kurdum

Bak geldi bahar canlanıyor şimdi hayalin

Bak şu bahar-ı ömrün başka bir lalezarı

Başladım feryade ben bülbül gibi

Ben esirim sana öldür beni al ateşe yak

Ben nar-ı aşka hoş yane geldim

Beni ateşlere salan o kapkara siyah gözler

Beyazdır sine-i safın a canım

Bin yare açıp geçti o dilber ciğerimden

Binbir emelin rüzgarı hıçkırırdı sesinde

Bir çile ipeğimsin bir tek sevdiceğimsin

Bir gonca disem belki dikensin diyeceksin

Bir gonca-i handane kapıldım

Bir gün bu dudaklar seni sevdim diye bildi

Bir kanatlanmış alevsin ruhumda her gün benim

Bir kıvılcım düştü baygın gözlerinden bağrıma

Bir nazlı çiçeksin bilemem ruhum

Bir nigah et kahr ile sen bakma Allah aşkına

Bir tatlı rüya sanıp unutma beni

Bir tek emelim tek dileğim tek hevesim var

Birdenbire kapımdan girdi o serhoş güzel

Bitmesin dilde elem gözdeki nem

Bırakıp gittiğin akşam beni ey şuh-i şenim

Boş bir ümmid uğruna geçiyor ömrüm sessiz

Can mısın canan mısın sen söyle Allah aşkına

Cefanı çekmeye yok tahammülüm

Cihane sığmadı ahım gezer göklerde feryadım

Cuybare döndü eşkim hasretinle çağlıyor

Deli gönülün deli arzusu budur arzu bu ya

Derd-i aşkın ile zalim perişan olmada halim

Dil sevdi seni şevk ile ey çeşmi siyahım

Dil uyur mest olarak yar-ı dilara söyler

Dil-besteliğim gonca-i handanın içindir

Dilde dillerde gezer şuh-i dilarasın sen

Dilde tabım ol kadar nuş eylesem deryaları

Dök zülfünü ruhsara karışsın gece gündüz

Doldururken kadehe badeyi sen akmada nur

Dün kahkahalar yükseliyorken evinizden

Eğer vuslat şebinde can hicab olursa canane

Eksilmez artar cevrin a zalim

Erişip bastı kadem aşk ile sanat çağına