Yusuf Nalkesen

Söyle ateş olmayan yerde duman tüter mi (*)

Söyle naz mı bu kaş çatış benden uzaklara kaçış

Şu hüzünlü mahzun yorgun gönlümü gel titretme

Sus sorma hiç ne haldeyim

Takdir-i ilahi dizi dizidir

Tanrıya yalvarıp ne istiyorduk

Tomurcuk gül gibi yüzün

Tuttum yıllar yılı hep ayrılığın yasını

Tutundum ışıksız karanlıklara

Uçuşurken yollarda sonbahar yaprakları (*)

Unutamadım seni hele yakan buseni

Uyup da eller sözüne şüphelere dalıyorsun

Varsın gömsünler bizi ayrı ayrı yerlere

VEDA BUSESİ (Hani o bırakıp giderken seni..)

Yaklaşıyor gün be gün ömrümüz son mevsime

Yalan değil pek kolay olmayacak unutmak

Yalanmış gözyaşın da ettiğin yemin de

Yalanmış yeminlerin git işveni ellere sun

Yarattığın cinan için bize verdiğin can için

Yine maziye dönüp hasrete aşk katarak

Yitirmişim ben gülümü uçurmuşum bülbülümü

Yıllardan sonra bir akşam üzeri

Yok artık yok gönlümün yanacak başka yeri (*)

Yoksun diye zannetme seven kalbim unutur

Yoruldu gözler artık sevdiğini demekten

Yüklüyüm dertlerden yana

Yüzüne bakmasam da başımı çevirmesem de

Yüzüne bakmıyorsam kabahat bende değil

Zevke bak alemde kedere değil (*)

Zevke bak dünyada kedere değil (*)