Yılmaz Yüksel

Güller nöbet tutmuş penceresinde

Güneşe yolum olur diye gözlerin en kuytu gölgelerde seni aradım

Gurbet onulmaz yara kalbimizde kanıyor

Güz yağmuru gibisin yağdıkça yağıyorsun

Güzelim bir sen bir ben bir yerlerde olalım

Hayalinle çıktım yola

Her güzele meyil verdim

Her sevginin arkasından tutuşup da yanma artık

Hülya bahçesinin çiçeklerinde

İlmin ışığında ilerleriz biz

Islak gözlerinin içinde gölgem

Kadehimde şarapsın yudum yudum sevgilim

Karadenizde bir inci konuksever yaşlısı genci

Kaşların yay kirpiğin ok

Kumkapı Kumkapı burda içilir rakı

Kumral küçücük kuş gibi ahu gibi bir şey

Meşin çizme ayağında

Mutlu günler geri gelmez gider gider gider

Ne olur yüzüme öyle bakma sen

Ne sevdiğin belli ne sevmediğin bilmem kaç gönülde hüküm sürersın

Neler elendi geçti gönül denen elekten

Neşemle sevincim çok kısa bir an

Niçin nalendesin böyle gönül derdin nedir söyle

O şuh öyle dilber ki içimizde rakseder

Öyle güzel ki gözlerin bakmasını bir bilsen (SEVDA BASAMAĞI)

Özlemde keder arzuda yas soldu benizler

Özlemde kederde arzuda yas soldu benizler

Özlemek neye yarar sevenin olmayınca

Peşrev

Sabrımı özlemli yıllara saldım

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Şen Bornovanın koynuna gir gökleri izle

Sen tende canımmış gibi nabzımda vurursun

Sende son günlerde garip haller var

Seni kendime candan bir sevgili sanmıştım

Seni yeniden yaşatır bende kalan mektupların

Serildi sulara ay nurdan inciler dizdi

Sevgiler sende kalsın kalbindeki iz benim

Sevgin tüm benliğimi kapladı bir ağ gibi

Sevinç gözyaşlarıdır gökten dökülen yere

Söylenmedik sözlerim dudağımın ucunda

Söylenmedik sözlerim dudağımın ucunda

Şu Aydının Efesi Egenin bir tanesi

Şu gönlümün bahçesinde açılmış gonca gülüm var

Su içmeye gel de çeşme başına

Şu yaralı gönlüme bir çare bulmak için