Yılmaz Yüksel

Adım adım peşinde her gün seni izledim

Ah aman Rahim Allah yolumu asan eyle

Aklım karışıyor kalbim tutuşuyor

Alemde safa bende hep cefa

Alevler gönülde ıslanmış artık

Aşılmaz karlı dağları mor sünbül açan bağları

Aşkımız hicrana döndü ayrılık hiç bitmiyor

Aşkın ateşi sönmeden

Aşkın uçurum oldu

Ateşim yanmaz oldu dumanım tütmez oldu

Atmış üzerinden karı müjdeliyor ilkbaharı

Ayrılığın yolu var hüzünlü kaşlarında

Ayrılık akşamında bütün renkler kaybolur

Baharın gülleri solana kadar bıraktığın yerde bekleyeceğim

Bak işte güzelim bahar başladı

Bazen coşkun hızlı hızlı bazen yavaş nazlı nazlı

Bazen yüzünü bazen gözünü bazen sözünü özlüyorum

Ben gece yarısı elimde kalem

Ben rüzgarım demiştin saçlarımı okşarken

Ben senin ellerin gibisini hiç görmedim

Besteler kaldı yarım şarkılarda bu akşam

Bilmem böyle niye uzun kalpten kalbe giden yolllar

Bir bahar dalısın ruhumda açan

Bir bayram humarı sundu hayalim

Bir haber bir mektup bir anı yetmez

Bir haber vermeden gittin sessizce

Bir sayfa da bana ayır o hatıra defterinde

Bir susayan rüzgar eser sevgine

Bir zamanlar canım diyen nerelerde hangi yerde

Bu akşam gurbet elde yine gönlümü yaktı

Büyülemiş gibi bu sevda beni

Çağıran özlemi bir bestede hicaz oluyor

Canım buraların sensiz tadı yok

Çekemezler sevgimizi bilemezler kalbimizi

Ceylan gözlerinin candan bakışı içime kış günü bahar getirir

Coşar gönlüm coşar gönlüm kalpten kalbe koşar gönlüm

Doğacaktır bir gün yarınlar

Durdur artık ey felek verdiğin elem yeter

Eğer gideceksen bana söyleme

Emektir ekmeğim emektir aşım

Erbab-ı kelam lafzını mana ile söyler

Fırtınalar gezer denizlerimde

Gamzesinden kakülünden bir aşık ilham alır

Gecenin siyah tülü sessizce iner koya

Gönlüm niye boşsun yeniden dol

Gönlüme gir doğ güneşim

Gönül sevince koşar peşince

Gözleri çepçevre kuşattı beni