Yılmaz Karakoyunlu

Mermere ruh veren ince nakışta

Ne petekte nebalda ne kahvede ne falda

Nefesinde fesleğen teninde gül kokusu

Neşeyle geçir ömrünü bir "Can" diyenin var

Nevbahar-ı vuslatın bassın deyu ilk ayına

O pırıl pırıl yanak şamdandaki mum değil

O siyah saçından uçan yaşmağı kızıl akşamlardan örülmüş gibi

O yeşil o siyah mavi gözler

Öyle bir hevesti o geldi geçti galiba

Saçlar dökülüp omzuna güllerle donanmış

Saki yetiş efkarımı dindir bu gece

Saki yine gel kendini bir mey gibi sun

Saki yine lezzet dolu akşamlara gel

Sakin gecenin rengini almış bakışın

Sakıya sun sun ki camın cam-ı Cemdir bizlere

Saklıyor içinden geçen hayali

Sana gönlümü verdim istemem almam dedin

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Sen de benim gibi sevdiysen eğer gelmişi geçmişi bir yana bırak

Sen dillerde güftesin ben sazlarda besteyim

Sen gülerken güldü bahtım ta derinden gönlüme

Sen ki ferman dinlemezsin canıma canan gönül

Sen Nisansın bense Eylül sende çağlar her gönül

Senden geliyor tellerimin bir sesi varsa

Sensiz geçen baharda yüreğime çığ düştü

Sensiz geçen yıllarımı sildim artık başa döndüm

Sevdaları yorgun gecemin son seherinde

Sevdalı ela gamzede gölgen gülüyor

Sevdim seni geçmiş gelecek andı beni

Sihirden ışık var ışıktan büyü

Simsiyah gecede parlayan ışık o çakır gözünde matem mi Efem

Sine üryan geldi saki meclis artık tarumar

Sıcak bir yaz gününde dağlara kar yağar mı

Solmaz dediğin güller soldu artık bir kere

Sonbahara erdik artık gönlümüz yaz olsa da

Şöyle bir akşam üstü yanıma gelsen

Söz vardır baldan tatlı

Şu mahzun gönlümü yormayın artık

Sultanıdır ateşli bir aşk ülkesinin bu

Tam otuz yıl seninle kah ağladık kah güldük

Tende bir can canda canan derde derman bekleriz

Tende bir can canda canan dilde sultan sen misin

Uzak bir semt gibiydim gözlerinde bu akşam

Varsın bana aşkın o hazin günleri kalsın

Yadıyla uzaklarda düşer derde gönül

Yaktın bizi gül goncası bülbül sana ben harına yandım