Yılmaz Karakoyunlu

Dillerde coşan bestede güftenle yaşarsın

Döktüğüm her damla yaştan sen kalırsın yadigar

Dönmez dediğin sevgili dönmüş geliyormuş

Dur gitme biraz kal beni aşkınla sevindir

Elveda diyorsun bir daha düşün

Eski fotoğraflarda ince bellidir kadın

Eteğinde Ilgazın şanlı tarih türküsü (ÇANKIRI)

Ey güzel sendeki bu esrar nedir

Ey saki-i gül-çehre getir bademizi

Ey saki-i gül-çehre getir bademizi

Eyvah deme dostum güneş alçaldı diye

Gah akarken hüznü eyyam-ı hazanın Göksuda

Gel bir daha candan sevelim aldanalım gel

Gel bu sevda bahçesinden bir demet gül ver gönül

Gelincikler topladım yanağından dün gece

Giderken arkanda bir şeyler bırak

Gizli bir aşkın esiri oldum eyvah neyleyim

Gönlüm kuru yaprak gibi uçmakta sana

Gönlüm yine sensiz geçen akşamla hazindi

Gönlümde aşkından bir ses bile yok

Gönlümde sevdanın ateşi söndü

Gönlümü bir hazin hasret dağlıyor

Gönlümün sultanı sensin kalbimin fermanı sen

Gönlünde sevgi dolu heyecanlı tutkulu

Göz nurlarının aktığı seller gibidir

Gözlerde o şehnaz bakışın busesi varmış

Gözlerin bir mavi derya darda kalmış gönlüme

Gözlerin bir mavi yazdı saçların sa sonbahar

Gözlerinde o sitem hüzne eşti adeta

Gözlerinde yemyeşil ilkbaharın rengi var

Gümüş bir dumanla kapandı her yer

Güzel çiçek merhaba seni almaya geldim

Hangi sevda yaktı geçti söyle mahzun bağrını

Hasretinle bunca yıl gurbette yandım

Hasretle yanan bahçeme gel bağrımı yakma

Her aynada bir sır var içimdeki sır sensin

Her kızıl gül sende aşktır bende yorgun bir hüzün

Her semtiyle bir sihir sanki sırdır İstanbul

Her tebessüm sende başlar sende sondur sevgilim

Hülyalı bir gece sahilde maziyi andık

Hüzzamda bahar yazda segah kışta nevasın

İnleyen bir nağme vardı tanburunda dün gece

Isfahandan gelmiş amma gülden ala çehresi

Kaçma canım gitme aşkım bitme sevgim dur biraz

Kalplerde yanan hale-i mehpare misin

Kirpiğimde yağmur damlacıkları

Kordonboyunu başıma yıktı gitti İzmirli kız

Mavi gözde al yanakta gül dudakta naz benim