Vahit Özaydın
199 eser
Biz dosta gönül dostluğa bel bağlamışız
Bu tükenmez yolları nasıl olup geçmişim
Bütün rüyalarım sende gözüm yolda gözüm sende
Çevrende daim pervanenim ben
Çiçek çiçek açılırken yanağın
Çiçek çiçek sevgiler senin için dereyim
Çiçek çiçek sevgiler senin için dereyim
Çok dolaştım görmedim hiç dengini
Çöker akşamların sonsuz melali
Dinle akşamdaki hüznü yine sen
Dinle kalbimdeki feryadı kulak ver sesine
Dolaşalım kıyıyı uzanalım Göksuya
Dudağında açilan gül mey olur
Geçdik bu diyardan yine yaz güz demeden
Geçti sensiz bu kadar yıl aradan
Gel kalbime gir ruhuma serpil güzelim
Gel kalbime gir ruhuma serpil güzelim
Gel söyle benim şarkımı coşkun hevesinle
Geldik bu karanlıkları aydınlatarak
Geleceksin diye bekler dururum yollarını
Gidiyorsun demek ki sana henüz doymadan
Gidiyorsun demek ki sana henüz doymadan
Gidiyorsun demek ki sana henüz doymadan
Girme artık kalbime o çünki sahipsiz değil
Gittin artık gözlerim kan ağlasın
Gittin artık gözlerim kan ağlasın
Gittin artık gözlerim kan ağlasın
Gönlüm sana bağlanmış kalbim senin elinde
Gönlüm yeni bir sevgili mümkün mü beğensin
Gönlüm yeni bir sevgili mümkün mü beğensin
Gönlüm yine sensiz yine üzgün ve kederde
Gönlüme akıverdin ansızın bir sel gibi
Gönlün ne dilerse sarışından karasından
Gönül aşkından oldu pare pare
Gönül aşkından oldu pare pare
Gönüldesin neden gözden uzaksın
Gör perişan halimi git yara sor
Gör perişan halimi git yare sor
Gördüğüm günden beri mecburunum bilmez misin
Gözlerimden akan yaş olsan inanmıyorum
Gözlerimle okşuyorken resmini
Gözlerini gördüğüm an bir su gibi akar zaman
Gözlerini gördüğüm an bir su gibi akar zaman
Gözünün mavi denizler gibi sonsuzluğu var
Gün batar bülbül susar güller solar
Gün batar bülbül susar güller solar
Gün batar bülbül susar güller solar
Gün kadar gündüz kadar aydın yüzün