Vahit Özaydın
199 eser
Akşam yine mehtapla buluştum seni sordum
Anladım ki sevgi artık son günahımdır benim
Anlat bana bir tatlı yalan
Anlat bana bir tatlı yalan gönlümü kandır
Artık bir hayal oldu serap oldu bu gönlüm
Artık bu hasret bitsin tükensin
Artık geri gelmez ne o günler ne o çağlar
Artık tükendi sabrın kararı
Aşk mevsime bakmaz güzelim dinleme vazgeç
Aşk mevsime bakmaz güzelim dinleme vazgeç
Aşkda yeminler değil bir bakış bile yeter
Aşktan bana tek hatırası busesi kaldı
Bahar nasıl geçerse çiçekler dallara
Bahçemde nasıl yağmuru beklerse çiçekler
Bahçendeki bülbülleri dinle güle aşık
Bakmadın hiç kalbimin feryadına
Bana aşktan söz et de güzelim gel naz etme
Bana bir bahar oldun bu ömrümün kışında
Bana bir bahar oldun bu ömrümün kışında
Ben ömrümü yıllarca hayalinle avuttum
Ben ömrümü yıllarca hayalinle avuttum
Beni kahreder bu kaçışların
Bilmedim her bakışın kalbime girmiş ok mu
Bilmem ki ne yapsam da nasıl söyleyebilsem
Bilmem ki neler saklı senin her bakışında
Bir aşk masalıymış nesi kalmış ki elimde
Bir aşk meleği görmeğe hasret ki bu gözler
Bir devran dönmededir bunun sırrı bilinmez
Bir gizli bakış izleri durmakta yüzünde
Bir gün bahar gibisin ılık tatlı güneşsin
Bir güzel gözlüye meyl etti gönül
Bir iz bırakır olduğu yerde her olay
Bir ışıksın yine ruhumda alevlerle yanan
Bir ışıksın yine ruhumda alevlerle yanan
Bir kasırga esmişti geldi geçti diyorum
Bir kerre sevenler seni ömrünce yanarmış
Bir kerre yaşarsan o hayal günleri yazdan
Bir kerre yaşarsan o hayal günleri yazdan
Bir masal oldu hayal oldu geçen günlerimiz
Bir nur gibi gökten süzülüp kalbime insen
Bir parça teselliyle ümit sevgime ver de
Bir sır gibi kalbimdedir aşkın senelerdir
Bir sır gibi kalbimdedir aşkın senelerdir
Bir tarihe mal olmada ismiyle beraber
Bir tatlı bahar neşesi ruhumda yarat da
Bir taze filiz yok ağacımda söküp attım
Bir ümit doğdu bütün kalplere yorgun geceden
Bir ümit doğdu bütün kalplere yorgun geceden