Tunç Kemal

Ağlamakmış kaderim benim hep bu alemde

Ağlar sensiz şu gönlüm için için derinden

Artık dert kalmadı dünyada çekecek

Baktın güldün düşündün anladım ki unuttun(*)

Beklerim yolunu gözlerim ağlar

Beklerim yolunu gündüz ve gece (POSTACI)

Bekliyorum dön artık dudağımda hıçkırık

Belki bir akşam üstü sessizce döneceksin

Ben gidince geçmesin sakın eller yerime

Ben yaşlı gözlerle seni sevemem

Ben yaşlı gözlerle seni sevemem

Bilmem bir gün ayrılırsak pişman olur anar mısın (*)

Bir hüzün var hazanda

Bir zaman ne mesutduk gözgöze konuşurduk

Bu son olsun artık yeter gözlerimde aşkın tüter

Dert bir değil bin oldu

Dün gece yine geldim kapına

Düşmüşüm yollara ağlar giderim

Düşmüşüm yollara ağlar giderim

Felek vurmuş bir kere ne söylesem bahane

Gittin gideli gülmedi yüzüm

Gönlüme aktın kalbimi yaktın

Gözlerimden süzülen her damlada aşkım var

Gözlerime bir baktın kıvılcımlar saçıldı

Gözlerin en güzeli yeşili severim ben

Gözlerine bir değil ben bin şarkı yaparım

Gözlerini ver bana bende gülsün sevgilim

Hani artık gelecektin gözyaşımı silecektin

Hani artık gelecektin gözyaşımı silecektin

Hasretin zifir gibi çöküvermiş içime

Hep bekledim sabah olacak diye

Her şeyim feda olsun al canım istersen

İçme deme boşuna çıkma sakın karşıma (*)

Kader kurbanıyım ben (*)

Kaderimse çekerim bu dünyanın kahrını

Kalksın kadehler içkiler dolsun

Kırık bir dal gibi fırlatıp attın (*)

Ne yaz gördüm ne bahar

Özlemle doldu geçti seneler

Sabahlara hasret kaldı akşamlar

Şarkılarda şiirlerde sevgi dolu nağmelerde

Senelerce bekledik ümidimiz sizsiniz

Seni bir kerre gören bin kerre görmek ister

Seni çok özledim bak koştum sana

Seni sensiz yaşamanın bir tadını bulamadım

Sensiz geçen günlerin ne tadı var ne tuzu

Sensiz geçen her günün ıstırabı çok derin

Veda edemem sana unutamam seni